87c43662

Terugval

Thu, 15 Jan 2026 15:01:17 GMT

Geen populair onderwerp. Iets waar je weinig therapeuten en coaches over hoort.
Want je kan geen succesverhaal delen met de buitenwereld. Toch een onderwerp wat er voor mij bij hoort. Want iedereen krijgt te maken met ‘terugval’

.

Wat is terugval eigenlijk? Onder terugval wordt verstaan: een stap achteruit doen in herstel. Vaak gebruiken ze het voorbeeld van verslaving.
Een stap terug doen in herstel is niet makkelijk. Je wordt geconfronteerd met iets waarvan je dacht dat je het wel weer aankon. Dan ineens lukt het even niet. Je kan even niet alleen naar de winkel. Of je kan een dag niet je bed uitkomen.

In mijn praktijk zie ik ook gebeuren. Cliënten die contact opnemen en vertellen dat ze vandaag iets niet voor elkaar krijgen wat gisteren nog wel lukte.
Ik kijk altijd naar de omstandigheden. Wat is er vandaag anders dan gisteren? Niet omdat ik het wil verklaren. Maar voor mijn cliënt. Door het te kunnen begrijpen, waarom iets even niet lukt vandaag, kan het namelijk veel beter geaccepteerd worden.
En soms is er niet altijd een aanwijsbare reden dat het even niet lukt. Dat is ook oké.

Wat we als coaches en therapeuten echter niet moeten vergeten is het grote verhaal. Oké, client Z heeft een terugval. Is niet in staat om vandaag het bed uit te komen.
waar komt client Z vandaan? De afgelopen maanden is er ontzettend hard gewerkt om elke morgen het bed uit te komen. Dat is tot op die dag gelukt. Vandaag echter lukt het even niet.

Is het eigenlijk wel terugval? Ik geloof niet zo in terugval. Ja, ik ken het fenomeen ook. En ik had graag veel sneller vooruit gewild in herstel als dat ik nu doe.
Neem afgelopen jaar. daar heb ik deelgenomen aan een groepstraject. Waarvan ik hoopte dat ik al veel meer stappen in herstel zou mogen doen. Tenminste, dat wilde ik. Gehoopt op ‘de grote doorbraak’.
Die bleef uit, kan ik je vertellen. Terwijl ik met heel veel dankbaarheid terugkijk naar dat jaar. Het ontzettend jammer vindt. Ik nog wel 4 jaar zou willen doorgaan.
Ik heb in dat jaar wel meer zelfvertrouwen mogen opbouwen. Mogen inzien, dat gebeurtenissen nog veel meer impact hebben, dan ik ooit heb bedacht.
Ook een jaar waar ik veel meer in verbinding mocht komen met mezelf. En nog veel meer mooie dingen die slecht onder woorden te brengen zijn. Ik heb mogen leren dat een groep ook heel veilig kan zijn. En samen veel kan dragen. Geleerd dat ik kan en mag delen, zonder het verwijt te krijgen teveel te zijn.

Afgelopen weken ging het hier o.a vanwege het weer niet heel lekker. En werden er oude stukken getriggerd. Tot een shut-down aan toe.

Is dat dan terugval? Nee. Want trauma integratie loopt niet parallel en mooi gelijkmatig omhoog.
het lijkt vooral veel op zo’n eerste kindertekening. Zoals het plaatje laat zien.

December

Wed, 17 Dec 2025 13:50:56 GMT

In de maand december moet er altijd van alles is mijn ervaring. Daar zitten leuke dingen tussen. Zoals sinterklaas vieren met familie. In de maand december ben ik ook jarig. Kerst en Oud en Nieuw. Op de diverse scholen moet er nog van alles op het laatste moment geregeld worden.
In deze maand doe ik naast de dagelijkse bezigheden niet zoveel. Alle feestdagen in december vragen altijd genoeg tijd en energie.
In de maand december zal je van mij ook geen nieuwe dingen verwachten. Omdat ik het een hele leuke en gezellige maand vind. Maar qua energiemanagement ook een hele pittige maand.

Ik moet echt kijken aan waar ik mijn energie in steek. Want op is bij mij vaak echt op.

Ik ken een hoop mensen voor wie deze donkere dagen extra moeilijk zijn. Waarin er enorme triggers zitten. Het samenzijn met anderen kan zoveel oude traumasporen raken. Waardoor je in de overleefstand komt. Dat kan er op vele manieren uit zien.
Je dissocieert, gaat heel hard werken, houdt iedereen die je dierbaar is op afstand. Sluit je af. En zo kan de lijst oneindig zijn. Er kunnen er gevoelens van gemis zijn. Over hoe de feestdagen hadden kunnen zijn. Of hoe ze nooit geweest zijn.

Ik deel in deze periode geen grote updates. Berichten die diep raken. Omdat ik merk dat ik zelf ook moeilijk kan zakken en verbinden met de diepte die er zeker wel is. Maar ga ik ook in een overleefstand tot op zekere hoogte om de maand door te komen.
Tijdens het samen zijn met cliënten heb ik daar overigens geen last van. Dan kan ik wel alle rust pakken en bewaren. Ben ik er 100 procent voor hun.

Hoe kom je deze periode van feest door?
Als eerste: blijf trouw aan jezelf. Houdt rekening met je eigen grenzen. En vergeet ook vooral op deze dagen even momenten voor jezelf te pakken. Vergeet je da? Ga ze plannen.
Maak het klein. En doe wat bij jou past. Als het mij te druk word, of ik raak overspoeld, ga ik even een rondje wandelen met onze hondjes.
Wij vieren kerst met alleen ons gezin. Doen gezellige dingen. Maar maken er niet een heel mega groot feest van. Het ene jaar komen er wel wat mensen eten. Het andere jaar zijn we met alleen het gezin. Net waar op dat moment de behoefte ligt van mij en van de anderen uit ons gezin.
We proberen met iedereen een beetje rekening te houden.

Lukt het echt niet? Weet dan dat deze dagen ook voorbij gaan. Dat hou ik mezelf voor wanneer ik een dag heb, waarop het gewoon niet wil lopen. Of als ik even vast loop.

Ik wil jullie allemaal ondanks alle uitdagingen die er zijn hele fijne feestdagen toewensen. En tot snel in Januari.

Ben jij Jenny?

Wed, 12 Nov 2025 16:05:23 GMT

Jenny ging vaak de hond uitlaten van haar vriendinnetje. Thuis hadden ze geen hond meer. Nadat oude Neo ingeslapen werd, kwam er tot groot verdriet van Jenny geen hond meer.
Gelukkig had haar beste vriendinnetje ook een hond. En daar was ze sowieso al vaak te vinden.

Ze liep vaak een ‘rondje flat’. Dat was een leuk rondje wandelen wat je goed in een kwartiertje kon doen. En als je haast had, dan liep Jenny wat sneller, Of rende een stukje. Vond het hondje ook wel leuk.

Onderin de flat waar Jenny altijd langs kwam, zwaaide altijd een man naar haar. Jenny zwaaide altijd vrolijk terug.
Tot het haar opviel dat de man er altijd stond als ze het hondje uitliet. Ook wanneer ze een paar nachtjes bij haar vriendinnetje sliep. Stond de man altijd te zwaaien als Jenny het hondje uitliet.

Ze begon het huis van haar vriendinnetje een beetje te mijden. Het was helemaal niet zo aantrekkelijk meer om het hondje uit te laten. Het viel de moeder van dat vriendinnetje ook op dat Jenny niet zo vaak meer kwam. Jenny legde haar uit van die man die altijd stond te zwaaien.
Dat ze dat niet zo fijn meer vond. Het was niks bijzonders, zei de moeder.
Hij had geen kwaad in de zin, en wilde alleen maar zwaaien.

Jenny zette haar akelige gevoel opzij. En liep als vanouds een rondje flat met het hondje van haar beste vriendin. En jahoor. De man stond weer buiten te zwaaien. Nu kwamen er zelfs handkusjes bij. Jenny werd er ongemakkelijk van. Maar ze besloot haar gevoel te negeren. Te zwaaien en door te lopen.

Op een avond fietste Jenny naar het huis van haar beste vriendin. De man uit de flat kwam haar snel achterop fietsen. Jenny’s hart klopte als een bezetene. Hij kwam vlak achter haar fietsen. En riep zachtjes: “schatje, lieverd, ik wil je.”
Hij kwam vlak naast haar fietsen. Jenny kon geen kant meer op. Hij trok haar van de fiets de bossen in.

Jenny schreeuwde, schopte en sloeg. Deed alles om die man van haar af te krijgen. Op dat moment kwam er iemand het huis uit. De man liet Jenny los, sprong op zijn fiets en fietste het donker in. Jenny in totale verslagenheid achterlatend…

Het gevoel wat zo’n verhaal oproept, zullen vele vrouwen en zeker ook vele mannen herkennen. Dat iemand op deze manier over al je grenzen heen gaat. Je persoonlijke grenzen. Je lijfelijke grenzen. Beschadigd tot in het diepst van je zijn.
Wanneer iemand ongevraagd aan je zit, laat sporen na. Seksueel geweld kent vele vormen. En hoewel dit verhaal zich buiten de deur afspeelt, vind het heel vaak plaats achter een gesloten voordeur.

Herken je dit gevoel? Dat gevoel wat onder je huid gaat zitten? Altijd achterom kijken of er niemand loopt? Niet alleen in het donker over straat durven? Het lastig vinden om in iemands nabijheid te komen. Wat als? Uberhaupt mannen niet meer vertrouwen?

Ik wel. Ik was Jenny.
Met lichaamsgerichte traumatherapie heb ik geleerd om te voelen wat ik heel lang weg heb gestopt. Stap voor stap het trauma helen. Dat wat ooit een ander voor mij heeft betekend. Wil ik nu voor jou betekenen. Samen met de paarden dat trauma aan gaan kijken. Vanuit vertrouwen. Stap voor stap op het tempo wat je lichaam aangeeft.

De onaangename leegte

Mon, 03 Nov 2025 21:40:05 GMT

De onaangename leegte

Als therapeut vind ik het erg belangrijk om met enige regelmaat zelf ook sessies te ontvangen.
Om als therapeut altijd feeling te houden met de andere kant van de tafel. Namelijk die als cliënt. Ik weet hoe het voelt om ergens als cliënt te komen. Hoe kwetsbaar en eng dat voelt om jezelf open te stellen.

Dit jaar heb ik een verdiepingsjaar op trauma gevolgd bij het opleidingscentrum waar ik mijn traumaopleiding heb gevolgd.
Dat gaat niet over de verdieping op de theorie. Maar de verdieping in jezelf. Over de eigen trauma’s die je mee hebt gemaakt. En waarvan je de gevolgen nog elke dag met je meedraagt.
Tijdens 1 van die dagen had ik een opstelling.
Mijn zenuwstelsel werd opgesteld. Dat liet zien onder wat voor hoogspanning ik soms functioneer. Zeker wanneer het in een groep is. Zoiets blijft een uitdaging. Zeker als het over openstellen en kwetsbare onderwerpen gaat. De onderstroom om het maar zo te zeggen.
Zie je me namelijk gewoon in een groep zul je dat niet zo snel zien. Dan heb ik echt wel geleerd om te functioneren en me redelijk vrij te kunnen bewegen in een groep. Zeker als ik de groep al lang ken. ��

Nu terug naar dat kwetsbaar opstellen, mensen tot op de diepste laag te vertrouwen.
Tijdens de opstelling was er nog redelijk hier en nu. Ik kon er goed bij blijven. Al had ik zeker wel last van enige ‘trust-issues’. Delen van mij waren niet allemaal meer hier. Maar dat was oké.

Tot ik een paar dagen later ervaarde dat ik in ‘de onaangename leegte’ was beland. Er zit bij mij altijd wat vertraging op de lijn om het maar zo te zeggen. Eerst is het een anderhalve tot 2 dagen wat chaotisch. En dan vertrekt mijn systeem naar de onaangename leegte.
Voor mij is die onaangename leegte een ruimte waar er geen emoties zijn. Ik op de automatische piloot leef. Er is daar geen gevoel. Er is daar alleen ijzige kou. Geen warmte, geen licht. Een diepe eenzaamheid en kou overviel me.
Dat terwijl ik gewoon aan het werk was. Thuis de boel net als altijd draaiende hield. Voor mij is deze plek heel herkenbaar. Ik ben daar in het verleden heel vaak geweest. Mijn gezin en andere mensen niks in de gaten hadden. Ik ben namelijk meester in het verbergen van deze toestand.
Ondertussen ben ik nog maar voor een hele kleine hoeveelheid hier en zit de rest op de maan ofzo.
In deze toestand kan en durf ik ook niemand mee te nemen op die laag. Want hoewel deze laag heel donker en eenzaam is. Voelt het ook heel veilig. Daar kan niks me raken omdat er niks meer te raken valt.
Ik weet ook dat zo’n periode weer over gaat. Hoe lang het van te voren duurt, weet ik niet. Maar langzamerhand kom ik dan ook steeds meer stukje voor stukje terug. In dat vertrouwen kan ik die bijzonder onaangename leegte uitzitten. Kan ik een ander vertellen over deze plek. En weten dat er uiteindelijk weer leven komt.

Waarom ik dit nu zo open en kwetsbaar deel?
Omdat ik weet dat er heel veel mensen zijn die deze leegte in één of andere vorm ook kennen. Weet dan dat er een einde aan komt. Durf te vertrouwen dat dit ook voorbij gaat. En durf dan ook een ander in vertrouwen te nemen. Zodat zij samen met jou de tijd op deze plek uit kunnen zitten. Dat je er niet alleen bent.

Vertragen

Wed, 15 Oct 2025 13:45:06 GMT

Vertragen

Wanneer we met de seizoenen leven, zullen we altijd actiever zijn in de lente en de zomer. In de herfst en de winter minder actief. En letterlijk en figuurlijk meer naar binnen gaan. Dat je in de winter minder energie hebt, dan in de zomer is heel normaal.

Tijdens mijn leven en tijdens mijn reis door het trauma heen, heb ik geleerd te vertragen. Wanneer ik te snel wilde floot mijn lijf me terug. Werd ik prompt ziek. Of slap, lusteloos, nergens geen zin in hebben. Hierdoor heb ik geleerd goed naar mezelf te luisteren. Tenminste, het grootste gedeelte van de tijd. Ik dender geregeld door. Dan word ik weer teruggefloten. En kan ik een week rustig aan doen.

In de loop der tijd heb ik mezelf steeds beter leren kennen, in combinatie met de beperkingen die ik heb over gehouden aan diverse dingen. Ik weet wanneer ik een stapje terug moet doen en even moet vertragen. Om daarna weer op volle sterkte door te kunnen.

Dat vertragen lukt mij niet altijd.

Voor mij werd vertragen in oktober een uitdaging. We hebben voor stichting Ponyvisite veel bezoeken. En met de sessies die ik geef, en de tijd voor mijn eigen paarden was het zomaar weer 15 oktober. Met nog 1 bezoek te gaan voor deze maand, komt er in november weer iets meer rust. En tijd voor mezelf en mijn paarden.
Ook tussentijds nog allemaal leuke dingen, die erg gezellig zijn. Maar niet meer zo vanzelfsprekend dat ik het allemaal volhoudt. Ik heb genoten van deze tijd!
Maar het is ook fijn om in de herfstvakantie even een stapje terug te kunnen doen en even alleen aandacht te hebben voor ons als gezin. Om na de vakantie weer volop heerlijk aan het werk te gaan met nieuwe energie. Want ik heb nog steeds de mooiste baan van de hele wereld! Dankbaar voor alle mensen die ik elke dag weer mag begeleiden. En waar ik elke sessie mezelf ook weer een beetje beter leer kennen. Ik ben een dankbaar mensenkind.

En ik kwam erachter dat ik toch weer een stukje meer kon, als vorig jaar zomervakantie.

Iedereen heeft af en toe momenten van vertragen nodig. Zeker in het integreren van ons trauma.
Werken aan je trauma kan niet met een quick-fix.
Als dat zo werkte had niemand een trauma meer.

Vertragen is zo ontzettend belangrijk en zoals je hierboven hebt kunnen lezen, zo ongelooflijk lastig bij tijd en wijle.

Toch moet ons hele systeem mee kunnen komen. De volwassene in je. Die heeft beslist dat het zo niet langer ging en hulp is gaan vragen. Een moedige stap.
De kleine delen in ons, die zo bang zijn voor verandering, ook wel het innerlijk kind genoemd, die moeten ook mee kunnen in het proces. Immers: wat in jaren is opgebouwd kan niet in 4 sessies verholpen worden.
In de vertraging kunnen we ook pas gaan voelen. Gevoel schakelt zich heel makkelijk uit als het stressvol en druk is. Juist dat voelen is belangrijk voor trauma-integratie. Het kunnen uithouden van die onaangename gevoelens zorgt voor integratie.

Dat maakt het werken met paarden ook zo waardevol. Zij kunnen ons vertragen als de beste. Hoe? Paarden hebben een lagere hartslag dan ons. Wanneer wij met de paarden in de ruimte zijn zal ons lijf zich afstemmen op het paard. Zo word onze hartslag ook trager. Wanneer ons hart trager gaat kloppen, kunnen we ook rustiger ademhalen. Dat is 1 van de manieren waarop de paarden ons helpen ontspannen.
Je zenuwstelsel komt langzaam maar zeker tot rust tijdens de sessie. Wat erg helpend kan zijn in tijden van hectiek en veel triggers en spanning.

Mag ik jou ook naar die rust begeleiden?

Nog steeds?!

info@staartenmanen.nl — Wed, 02 Jul 2025 17:21:13 GMT

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Pittig en indrukwekkend

info@staartenmanen.nl — Wed, 28 May 2025 14:31:05 GMT

De afgelopen 2 weken wilde ik heel veel schrijven. Een mooi blog over de 3 daagse die ik gehad heb. En het bleef stil.
Stil op sociale media bij mij. Meer als het bericht wat er gepost is kon ik even niet bedenken.
Er waren zoveel woorden, en toch was er geen touw aan vast te knopen.

Diverse delen in mij kwamen voorbij. Een lekkere dwarse puber die zei dat ik me niet zo aan moest stellen. En gewoon wat schrijven. Het stelde toch niet zoveel voor…
Een kind dat zich intern hulde in stilzwijgen. En andere interne delen die overal wel een mening over hadden. ��
Ik heb veel geschreven en getekend. Het helpt mij altijd. Wanneer ik begin met schrijven komen de woorden dan vanzelf. Zonder er teveel over na te denken mag er ontstaan wat nodig is. Teruglezen doe ik het eigenlijk nooit. De afgelopen week was het warrig wat op papier stond. Een weerspiegeling van mijn gemoedstoestand. ��

Gelukkig bleef ik zelf aan het roer, zonder overgenomen te worden door niet geheel bekwame en jeugdige hoofdbestuurders.

Gelijk na deze training volgden er 2 dagen Sunrise bij Centrum Puur.
In die betreffende week was het ook 3 jaar terug dat mijn zwager en “broer” Peter is overleden.

Na 3 dagen Sleen en vervolgens aan te sluiten in Beneden Leeuwen was wellicht veel.
Er word in de wandelgangen ook wel eens gezegd: moeheid breekt verzet.
Mensen die me kennen weten dat ik heel veel verzet/weerstand kan bieden. Niet ergens naar toe bewegen. Deuren gesloten houden. (Soms te) goed grenzen aan kunnen geven.
Ik sluit me dan emotioneel af voor mezelf.

Tijdens de 2 dagen Sunrise gebeurde er iets moois. Het kost zo ontzettend veel moeite om dat verzet te bieden. Dat die energie wel een beetje op was aan het eind van de week.
En als mijn energie op is, stop ik met vechten. Dan mag mijn innerlijke ijskonijntje een beetje ontdooien. Dat leverde voor mij bijzondere momenten op.
Ik durfde zachtjes in een groep een beetje kwetsbaar te zijn. Doodeng. Maar zo nodig.

Na deze dagen was er een week van geen sessies. Dat viel zo mooi samen. Zo kreeg ik de tijd om echt het een en ander voor mezelf op een rijtje te zetten wat er nu daadwerkelijk gebeurd was in die dagen.

De training bij José over traumasensitief (ver)werken met de methode Beeldta-Al was heel bijzonder om mee te maken. Het heeft me even mee terug genomen hoe het werkelijk was. En voor mijn ouders ook moest zijn geweest. Het heeft diepe indruk gemaakt. Om door de op het oog eenvoudige opdrachten uit te voeren. En samen met een medestudent in te tunen op wat je zag aan de hand van simpele en doeltreffende vragen.

Beelden zeggen in zo’n geval meer dan 1000 woorden. Het zichtbaar maken hoe het werkelijk is. Het voor je neus hebben staan. Is aan de ene kant enorm confronterend. Zo was het dus. Zo moet het gevoeld hebben voor beide ouders. Aan de andere kant doet het me ook beseffen dat het oké is.

Veel respect voor José. Hoe zij ons allemaal samen en individueel heeft begeleid. Deze 3 dagen.

Ik heb er voor mezelf veel aan gehad. En hoop het op deze manier ook aan anderen mee te geven. Uiteraard op mijn eigen-wijze manier. En zachte directheid. ��

Dat is interessant!

info@staartenmanen.nl — Fri, 02 May 2025 13:37:38 GMT

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Ik ben saai!

info@staartenmanen.nl — Thu, 10 Apr 2025 16:46:43 GMT

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Foutje?! Bedankt!

info@staartenmanen.nl — Thu, 10 Apr 2025 16:44:40 GMT

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Tsjitske is slimmer dan ik

info@staartenmanen.nl — Thu, 10 Apr 2025 16:42:42 GMT

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Chatbot als therapeut?

info@staartenmanen.nl — Wed, 12 Feb 2025 16:26:23 GMT

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Schuld en schaamte

info@staartenmanen.nl — Wed, 12 Feb 2025 16:24:28 GMT

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Veiligheid in je zelf en bij anderen

info@staartenmanen.nl — Thu, 23 Jan 2025 14:54:05 GMT

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Trauma als verdienmodel 2

info@staartenmanen.nl — Wed, 15 Jan 2025 15:34:03 GMT

De vorige keer schreef ik over die snelle oplossingen dat ik daar niet van ben. En dat ik er niet in geloof dat er snelle oplossingen bestaan voor het integreren van je trauma.

Ik heb hem scherp gezet. En daar ben ik me van bewust. Want al die oefeningen en snelle oplossingen, doen die dan niks?
Zeker doen die wel wat. Een cursus om je nervus vagus opnieuw te programmeren is fantastisch. Ik maak er in mijn sessies dankbaar gebruik van. Er komt relatief snel een keer een diepere ademhaling.
De oefeningen helpen je in het hier en nu te komen als je afdwaalt.
EFT is ook een manier om de nervus vagus te activeren. Je weet wel, die grote zwevende lichaamszenuw. Die begint bij de hersenen, en door je hele lijf gaat.
Een ademhalingscursus kan heel goed helpen om via je ademhaling jezelf beter laten ontspannen.
Paarden helpen uit zichzelf ook mensen beter in het hier en nu te krijgen. Door hun warme lijf, hun ademhaling en hun aanwezigheid in de ruimte.
Ik geloof echt dat die quick fixes je een stap in de goede richting kunnen geven. Een doorbraak kunnen brengen als je een poosje vast zit.

Maar hoe dan verder als de cursus is afgelopen? En je weer alleen verder moet. Je coach zegt: nog 1 laatste sessie en dan moet het klaar zijn, je hebt je maximum bereikt? En je weer alleen verder moet? Je vergeet je ademhalingsoefeningen te doen? En opgeslokt word in het verleden?

Dat is precies wat ik tegen heb op snelle oplossingen. Tuurlijk, ze kunnen je echt verder brengen. Mits je daarnaast maar begeleiding hebt, op de rest van je reis. Dat wanneer jij dreigt te verzuipen, niet de persoon zegt: sorry, cursus afgelopen, hier houd het voor mij op.
Juist op de momenten dat je vast loopt, heb je een mens naast je nodig die zegt: ’Hé, ik zie dat het niet helemaal lekker gaat, kan ik je helpen? Dat zal geen boek, cursus of opleiding voor je doen. Dat is de rol van je therapeut, of goede vriend, of wie je dan ook om je heen hebt.

En dat is precies de rol waar ik warm van word, het naast mensen lopen waar het niet lekker loopt. Die dingen scherp en eerlijk tegen je durft te zeggen. We hoeven geen vrienden te worden.
Je bent niet van mij afhankelijk. Maar ik begeleid je wel. Ik ben niet meer dan jou. Ik loop met je mee. Als mens tot mens.

Trauma als verdienmodel

info@staartenmanen.nl — Thu, 09 Jan 2025 11:58:30 GMT

Tegenwoordig is trauma een ‘hot’ item. Overal zie je: je moet “….” Doen en binnen 4 dagen ben je van je trauma af. Of “volg deze opleiding en je trauma verdwijnt als sneeuw voor de zon”.
En wat meer in mijn eigen vakgebied gebeurt: “Kom bij mij, en ik help je binnen 4 afspraken je trauma af.
”Na 10 gesprekken met een psycholoog ben je van je PTSS af.
Met deze uitspraak zal ik mijn eigen graf wel graven, maar ik gooi hem er toch in. In paardencoachingsland ben je met 5 tot 7 sessies van je klachten af. Dat gemiddelde word vaak gebruikt.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik kan je vertellen: het is mij niet gelukt, om in 4 dagen tijd van mijn trauma af te komen, na 10 gesprekken met een psycholoog van mijn PTSS af te zijn. Na 5 tot 7 paardencoachingsessies van alle klachten af te zijn.

Ik geloof namelijk niet in deze zogenaamde quick fixes. Die bied ik dan ook niet. Die snelle oplossingen. Ik ga je niet beloven dat je binnen 5-7 sessies van al je klachten af bent. Mij is het niet gelukt. En ik heb me er heel onaangenaam over gevoeld. Want ik paste weer eens niet in een hokje, waar kennelijk de rest wel in past.

Ik geloof in het alle tijd nemen voor een cliënt om elkaar te leren kennen. Mij te leren en durven vertrouwen. En dan samen op reis te gaan door jouw verleden, en met behulp van mijn fantastische co-therapeuten te kijken wat er bij jou speelt. Wat er in je verleden nog speelt. Te kijken naar een laag, waarvan je zelf wellicht nog niet wist dat die bestond.
Ik gebruik zeker het paard als leidraad. Maar ik durf verder te gaan dan waar wellicht een ander eindigt.
Dat is precies de reden dat ik na mijn opleiding als paardencoach mezelf verder wilde ontwikkelen als traumatherapeut. Om er samen met de paarden te zijn voor mensen die niet in dat plaatje van 5 tot 7 keer passen. Tuurlijk ben je ook van harte welkom als je wel in dat kader past!

Ik ben niet bang voor jouw donker. En weet hoe donker het kan zijn. Hoe lang dat pad kan zijn.
Ik ga met je mee door jouw verleden. Durf achter deuren te kijken, waar een ander nog niet is geweest. En samen met de paarden maken we deuren zichtbaar, die verborgen waren. Die verstopt zaten achter heel veel muren.
Ik kan hier nog heel veel over schrijven, maar dan word dit blog te lang. Volgende week het vervolg.

Samen

info@staartenmanen.nl — Mon, 06 Jan 2025 15:33:53 GMT

Samen

Ik kan ontzettend genieten van de gezelligheid van de kerstvakantie. Met de dagen van kerst en de jaarwisseling.

Samen met het gezin ‘knieperties’ bakken en opeten. Samen kerst vieren. Denken aan het kerstkind Jezus die geboren is voor ons.

Met oud en nieuw samen het oude jaar uitzitten, voor de tijd de pret van oliebollen bakken.

Ik tel zeker met deze dagen mijn zegeningen. En het nieuwe jaar beginnen met het uitmesten van de stallen, waar mijn paarden gestald staan. Heerlijk!

Mijn lieve man, die me support door dik en dun. Mijn (af en toe niet zo) lieve kinderen. Mijn 3 grote liefdes en de basis van mijn praktijk: Tsjitske, Veridiana en Joepie, die ook onderdeel is van Stichting Ponyvisite.

Ondanks dat ik deze dagen vaak ergens op de achtergrond geniet van het rumoer om me heen.

Voel ik me niet alleen. En tel dan ook heel graag mijn zegeningen.

Maar hoe doe je dat als je beschadigd bent? Door gebeurtenissen in je leven, die je onderuit gehaald hebben?

Je zo beschadigd bent, dat je geen enkel mens meer kan vertrouwen?

Als je een geliefde hebt verloren?

Dan zijn dit harde en moeilijke dagen. En kunnen ze heel erg donker en eenzaam zijn.

Ook al zit je in een ruimte vol mensen, dan kan je je zo enorm verloren en eenzaam voelen.

Kun je dan contact maken met je omgeving, en aangeven wat je wilt, wat je nodig hebt?

En wanneer je iemand in je omgeving hebt, die beschadigd is, die eenzaam is? Loop je door? Of sta je stil? Durf je er op af te stappen. De schaamte en het ongemakkelijke gevoel voorbij?

Durf je zonder oordeel op de persoon af te stappen en daadwerkelijk contact te maken en te luisteren?

Dat is precies wat paarden doen. Die vragen niet of ze wat kunnen betekenen. Die hebben geen oordeel. Als een kuddegenoot ze nodig heeft, dan zijn ze er.

Ook wanneer de ander veel hoger in rang is. Zo vond ik mijn merrie Tsjitske de wacht houden bij een merrie die lag te dutten in de paddock. Zij heeft niet gevraagd of die merrie dat wel wilde, ze deed dat gewoon. Dat leverde onderstaande foto op.

Zo is ze er ook voor cliënten die de ontmoeting met zichzelf aan durven gaan. Ze is er gewoon als ze ervaart dat ze nodig is, zonder oordeel. Heel zuiver, helpt mee spanning loslaten.

Voor mij is zij nog elke dag een grote leermeester.

Ik wil jullie allemaal hele fijne kerstdagen en een bijzonder en mooi 2025 toewensen. Dat er een hele hoop mooie ontmoetingen mogen zijn.

Klik met je therapeut

info@staartenmanen.nl — Wed, 04 Dec 2024 13:36:20 GMT

In een groep mensen heb je altijd mensen met wie je erg goed overweg kan, en mensen met wie je niet zo over weg kan. Dan zijn er zelfs nog een paar mensen die je liever helemaal links laat liggen.

Dat heb je niet altijd voor het kiezen. Met wie je samenwerkt, en met wie niet.

Je voelt en merkt aan alles of je iemand wel of niet leuk vind.

Of bij wie je in de groep zit. En bij wie niet. Je familie kies je ook niet uit. Die krijg je bij je geboorte cadeau. Wanneer je een partner hebt kan je je schoonfamilie ook niet kiezen.

Je therapeut kan je wel kiezen!

Het is zo enorm belangrijk dat je een klik hebt met je therapeut. Je gaat samen een stukje op reis. Dan is het fijn als je een beetje met elkaar overweg kan.

Dat je therapeut je het gevoel geeft dat je er toe doet. Dat jouw verhaal er mag zijn.

Dat hij of zij oprecht luistert. Zonder oordeel.

Een therapeut wil het voor jou niet oplossen. Die wil je helpen om samen met jou de antwoorden boven tafel te krijgen die al ergens in jou verborgen liggen. En blijft bij je, ook wanneer er (nog) geen antwoorden zijn.

Wanneer we het hebben over traumaverwerking is het nog meer van belang dat jij je gehoord en gezien voelt. Je gaat immers eerst samen bouwen aan een relatie. Pas wanneer die voor jou veilig voelt durf je meer van jezelf te laten zien. Vanuit vertrouwen kunnen we pas naar het trauma gaan kijken.

In therapie of coaching is de therapeutische relatie het allerbelangrijkst. 80 tot 85 procent hangt af van die relatie of een traject slaagt en succesvol is. De andere 20 procent word o.a gevuld met de methode die een therapeut gebruikt.

Een relatie moet groeien. Dat is niet van de een op de andere dag geregeld. Maar dan moet er wel iets van een basisvertrouwen zijn. Een gevoel van: ja, dit kan wel eens gaan werken. De rest van de relatie word gaandeweg de reis opgebouwd.

Dan wil je toch op zijn minst een therapeut met wie je een klik hebt, bij wie je je veilig en op je gemak voelt? Bij wie je een goed gevoel hebt. Dat is het aller, allerbelangrijkste!

Wanneer je collega wel met de ene therapeut overweg kan wil niet zeggen dat de betreffende persoon ook bij jou past. Dat is enorm persoonlijk. Maak dus rustig een afspraak voor een intakegesprek. Dan kijken we samen of de klik er is.

Black Friday

info@staartenmanen.nl — Wed, 04 Dec 2024 13:33:01 GMT

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Gesprek

info@staartenmanen.nl — Wed, 04 Dec 2024 13:27:26 GMT

Een dialoog tussen de volwassene en innerlijke kinderen in ons:

Ken je mij? Weet je wie ik ben?

heb je me gezien?

Toen ik om het hoekje durfde te kijken?

Toen ik me eindelijk zo veilig voelde dat ik uit mijn schuilplaats durfde te komen?

Heb je me zien dansen achter de muren.

Ik dacht dat het daar veilig was.

Dat niemand me kon zien.

Ik ken jou ergens van.

Je lijkt op me.

Toch ook weer niet.

Je lijkt niet bang.

Toch heb je littekens op de plek waar mijn wonden zitten.

Kan je me echt zien? Ben je niet bang?

Ik wel.

ZO bang. Ik durf niet te bewegen.

Straks zie je me.

En weet je hoe verschrikkelijk het was.

Hoe donker het donker écht is.

Ik ben bang. Kan je me wel echt zien?

Stop je me niet weg?

Blijf je bij me als je de waarheid kent?

Als alles wat er is gebeurd op straat ligt?

Ik ben bang. En wil weer verdwijnen in het donker.

Onzichtbaar worden, zoals het vroeger was.

Dat kan alleen niet meer. Jij hebt een lampje aan gedaan.

En ziet hoe het werkelijk is.

Ik ben bang.

Blijf je echt? Ook als je de waarheid weet?

Als je weet, dat ik het allemaal gedaan heb?

Als je weet dat het allemaal mijn schuld is?

Lief kleintje,

Laat me je helpen

Laat me zien wie je werkelijk bent.

Kom maar tevoorschijn.

Het is veilig.

ik beloof je dat ik op je pas.

De monsters kunnen niet meer bij je komen.

je hoeft het niet alleen te doen.

Ik ben volwassen nu.

Laat me je helpen.

Wat jouw ogen toen zagen,

Wat jouw lijf toen voelde,

Wat jij toen hebt mee moeten maken,

Is niet jouw schuld,

Dat heb jij niet gedaan.

Het is voor jou veel te groot

Veel te veel om dit alleen te dragen.

Toe lief kleintje,

laat me je helpen.

Het hoeft niet meer alleen.

Ik ben volwassen.

Ik kan het voor je dragen.

Laat me je helpen.

Die last is voor jou veel te zwaar.

Jij moet kunnen huppelen en spelen

Zoals je nog nooit hebt gedaan.

Toe lief kleintje, ik weet, je bent met velen.

Jullie hoeven niet meer.

Laat mij het doen.

Ik ben volwassen.

Het is veilig.

Ik kan het nu zelf dragen.

Tijd is je beste vriend

info@staartenmanen.nl — Wed, 06 Nov 2024 14:25:27 GMT

Jaren geleden ben ik eens met uitvalsverschijnselen naar het ziekenhuis gebracht met de ambulance. Na een nacht in het ziekenhuis kon ik helemaal niks meer. Ja, ik kon lopen en bewegen. Maar daar hield het ook wel een beetje op. Elk hard geluid was teveel. Prikkels om me heen, ik was helemaal niks waard. Typen ging sneller dan praten. De mensen die me een beetje kennen, weten dat dat bijna onmogelijk is. (Ik praat namelijk vrij snel)
Ik zat vanwege een auto ongeluk nog in de revalidatie. Die lijntjes waren kort. En het revalidatietraject voor deze klacht was dan ook zo opgestart.
Mijn geduld was echter wel heel snel op, want ik de hele dag alleen mooi zitten zijn in een stoel, dat was niet wat voor mij. Ik wilde veel te snel, en veel te veel.
Ik werd dan ook regelmatig door mijn eigen lijf teruggefloten. Tot enorme frustratie van mezelf en mijn gezin.
Nu een aantal jaren later, gaat het beter dan het in lange tijd geweest is. Ja, ik heb restschade. Maar ook een enorm fijn leven.

Wat ik je met bovenstaande wil vertellen? Ook in traumaverwerking of, zoals ik het liever noem, trauma-integratie is tijd je beste vriend.
Met shocktrauma kan je relatief snel van de klachten van je trauma af zijn. Als je trauma in jaren is opgebouwd, mag je niet verwachten dat al je klachten na 5 sessies over zijn. Dat is gewoon niet realistisch. Wat in jaren is opgebouwd, kan niet in weken opgeruimd worden.
Wanneer dat zou gebeuren, je zou alles in één keer verwerken, is dat veel te veel voor je systeem. Zowel mentaal als lichamelijk zou je dat helemaal niet aan kunnen. Je zou een complete shut-down hebben. Dan kan je helemaal niks meer. Daarom gebeurt het stap voor stap.

Ook tussen sessies in zit tijd. Soms veel tijd. Een sessie samen met de paarden vraagt best wat van je. Op vele lagen tegelijk. Emotioneel en fysiek.
Al kan je soms het gevoel hebben dat er in een sessie niet zoveel gedaan is, werkt een sessie paardencoaching in ons onderbewust lang door.
Daarom zit er minstens 2 weken tussen elke sessie. Je moet mentaal en fysiek de kans krijgen en de tijd nemen om te herstellen.
Als het nodig is, dan plannen we er langer tussen.
Je mag jezelf ook de tijd geven. Geef jezelf na de sessie een vrije dag als het nodig is, doe een paar dagen wat rustiger aan. Daar waar dat kan. Zorg even goed voor jezelf.
In een sessie paardencoaching ben je namelijk keihard aan het werk. En als je hard werkt moet je heel lief zijn voor jezelf. En goed op jezelf passen.

Herfst, tijd van veranderingen

info@staartenmanen.nl — Wed, 30 Oct 2024 19:28:28 GMT

In Nederland is het herfst geworden. De tijd waarin de bomen hun bladeren laten vallen. Een hoop dieren maken in hun eten aanpassingen. In de lente en zomer waren dit levende insecten en verse vruchten. Dit zijn nu vaak zaden en noten. Dieren maken zich klaar voor hun winterslaap. Veel paarden zijn ondertussen van het gras af, en staan weer op een menu van vooral hooi in plaats van vers gras. Dit seizoen staat voor mij ook voor verandering.

Binnen Staart en Manen merk ik ook dat ik toe ben aan verandering. Geen hele grote dingen in 1 keer. Daar ga ik namelijk niet zo goed op. Om dingen in één keer om te gooien.

Wel merk ik dat ik het heel erg waardevol vindt, om mensen wat langer te mogen begeleiden. Niet na 3 keer weer afscheid van elkaar nemen. Maar langdurig stabiele begeleiding bieden.
De cliënten die ik al langer begeleidt bevestigen mijn keus. Dat is wat ik wil, en waar mijn hart ligt.

Ooit heb ik al eens een traject gemaakt, hoe ik hem zelf graag zou ontvangen. Vanuit die behoefte is het traject ontstaan. Hij staat al een poos op de website. Ik voelde niet de behoefte om er wat mee te doen. Bleef twijfelen, is het wel wat ik wil?
Dat antwoord is nu vanuit mijn hart: ja. Ik sta achter mijn traject. Bij mijn traject aanbod staat een getal van 10 sessies. Deze eerste sessies staan vast. Het kan heel goed zijn dat we na 10 keer nog niet over jouw finishlijn zijn. Dan gaan we rustig door. Veranderd er in de begeleiding niks.

Waarom dan een traject en niet alleen losse sessies? Een traject vraagt toewijding. Van mij als therapeut, maar ook van jou als cliënt. Je wilt ergens voor gaan. Het is tevens de stok achter de deur. Stoppen als het lastig of moeilijk word, zal minder snel gebeuren. Juist wanneer het lastig wordt, is er een enorme drive en moed voor nodig om door te gaan. Samen met jou wil ik op reis.

Je kent het principe van de obstakelrun vast wel. Je weet niet welke hindernissen we samen tegenkomen. We worden hartstikke vies van alle modder die we wellicht tegen komen. Sommige stukken zullen loodzwaar zijn. Zo zwaar dat je soms niet weet of je de overkant gaat halen. Andere stukken zullen heel makkelijk zijn. Zie mij als degene die je op de zware stukken ondersteunt. Je op de makkelijke stukken gezellig kletsend begeleidt. Ik blijf niet aan de zijlijn staan. Maar ga samen met jou, jouw opstakelrun lopen.
Zodat we samen over jouw finishlijn heen gaan.

Er zal nog wel de mogelijkheid zijn tot een proefsessie. Ik snap heel goed dat je mijn manier van werken graag zelf wil ervaren. Deze kan ook los gefactureerd worden.
Zo heb je tijd en ruimte om te onderzoeken of je met mij op reis wilt.

De systemische kijk

info@staartenmanen.nl — Wed, 23 Oct 2024 15:13:25 GMT

De systemische kijk

Dat klinkt weer lekker vaag Paula, dat systemisch kijken. Je bedoelt hoe ik functioneer binnen mijn gezin, de sportclub, op mijn werk? Dat zijn toch ook allemaal systemen?

Dat klopt. En in elk systeem heb je een andere rol. Toch is dat niet wat ik bedoel.
Met de systemische kijk bedoel ik je familie-achtergrond.
Wie zijn je ouders, wie zijn je grootouders. Welke last draag je van hen bij je. Ook kijk ik naar je broers en zussen als je die hebt. Ook overleden kinderen, miskramen en abortussen hebben een plek in het familiesysteem.

Elk mens heeft een plek in het familiesysteem. Jouw ouders zijn geboren uit hun ouders, jouw opa en oma. Zonder jouw opa en oma, was jij er ook nooit geweest.
Nu komt het lastige. Een familiesysteem kent geen goed of fout. Iedereen heeft daar gewoon zijn plek in. Wanneer er in een familiesysteem een dader en een slachtoffer zitten in het verleden, krijgt het slachtoffer vaak alle aandacht. En de dader wordt verzwegen.
Iedereen heeft bestaansrecht in het familiesysteem. Of het gedrag nu acceptabel was of niet.
Hetzelfde geldt voor kinderen binnen een gezin. Als er een miskraam is geweest, een baby’tje is overleden wordt er vaak niet over gepraat. Terwijl er toch leven was,(gelukkig is er tegenwoordig veel meer aandacht voor het jonge leven wat er niet heeft mogen of kunnen zijn!).

Wanneer ouders hun eigen lot niet kunnen dragen, niet emotioneel de verantwoording kunnen pakken over iets wat hun is overkomen, gaan kinderen dat vaak dragen. Onbewust. Kinderen worden dan als het ware in dienst genomen van het systeem. Dit gebeurt ook op volwassen leeftijd. Wanneer ouders niet meer voor zichzelf kunnen zorgen. Dat kinderen de emotionele last van hun ouders ook gaan dragen. Want moeder of vader had/heeft het zo zwaar.
Els van Steijn omschrijft het heel mooi en duidelijk (even in mijn eigen woorden):
Je familiesysteem is als een fontein. Elke generatie heeft zijn eigen bak. In die bak heeft ook elk individu zijn eigen plek. De plekken waar water uit komt zijn de individuen die onderdeel uitmaken van dat systeem. Wanneer er mensen niet op hun plek staan is de balans zoek.

Jij als persoon uit het familiesysteem kan er dus echt last van hebben als dat systeem niet in balans is. Als dat in sessies naar bovenkomt zullen we er zeker aan werken. Maar op de tijd dat het zich aandient.

Maatwerk

info@staartenmanen.nl — Wed, 23 Oct 2024 15:11:43 GMT

Je zult merken dat wanneer je bij me komt, ik niet volgens een standaard-methode werk. Het enige wat bij mij standaard is, is het verloop van de afspraak.
We ontmoeten elkaar, en gaan samen wat drinken. Dan heb jij de kans om even te landen. Even aan te komen bij me. De rust te hervinden na de autorit, fietstocht of de drukke ochtendspits die er vaak is in elk gezin.
Vervolgens gaan we naar het paard. Die ik van te voren al in de ruimte laat, waar we de sessie gaan doen. In de binnenbak of buitenbak. Afhankelijk van het weer. ��

Ook heb ik van tevoren wat materiaal klaargelegd. Dat ik in kan zetten als het nodig is.

Het paard zet ik bewust van te voren al in de ruimte. Hij of zij heeft ook even de tijd nodig om even aan te komen in de ruimte. Vaak lopen ze een rondje of gaan ze even rollen. De geur aannemen van de ruimte waar ze in staan. Dat kan mooi, terwijl wij op ons gemak ook even op elkaar afstemmen.

Wanneer je er klaar voor bent gaan we naar het paard of de pony toe. En mag je er bij in.
Het paard laat dingen zien. En vanuit daar gaan we verder.

Aan het eind mag je het paard even bedanken. Zet ik het paard terug in de eigen ruimte of blijft hij of zij nog even staan. We drinken nog wat als je daar behoefte aan hebt. Ik vraag altijd na de sessie hoe het is. En of mijn cliënt veilig naar huis kan. Zo niet, blijf ik even bij je tot het wel gaat.
We lopen samen naar je vervoersmiddel en we nemen afscheid van elkaar.

Waarom ik geen vaste methode heb? Jij bent de allesbepalende factor. Soms is het nodig om alleen maar bij het paard te zijn. Even niks. Alleen mijn stem en het contact met het paard. Dan speelt er zoveel. En is de stap om bij mij te komen die dag al genoeg. De andere keer zal je merken dat we wel echt wat doen.

Het paard en jij zijn in deze leidend. Wanneer het paard bij je komt staan. Je steun bied omdat ze ervaart dat je die op dat moment ontzettend nodig hebt. Waarom zou ik dan nog verder de diepte in willen? Ik zal altijd het paard en mijn gevoel volgen. Zo stemmen we de behoeftes op elkaar af.

Dát is maatwerk. Kijken waar jij als cliënt behoefte aan hebt. En wat er op dat moment nodig is. Afgestemd op jou en op jouw unieke situatie.

"Ik weet het niet"

info@staartenmanen.nl — Wed, 25 Sep 2024 14:10:03 GMT

Vorige week had ik een sessie met een cliënt. Zij stelde mij een vraag waar ik het antwoord op schuldig moest blijven. Ook na even nadenken en het tegen elkaar af te wegen, kon ik haar vraag niet beantwoorden. Simpelweg omdat ik het niet wist.

Als therapeut is het ontzettend fijn als je antwoord kan geven op de vraag die een cliënt stelt. Ik weet op een heleboel vragen het antwoord, of heb een vermoeden wat het kan zijn.

Als het over anderen gaat, geef ik het rustig toe. Durf ik samen met de cliënt op zoek te gaan naar het antwoord. Soms is er ook gewoon geen antwoord te geven op een vraag. Dat is ook oké.
Juist in zo’n moment is het van belang dat je er als coach/therapeut bent voor je cliënt.
In de onzekerheid van het niet een antwoord weten.

En te blijven bevestigen dat je blijft. Want als ik het als therapeut niet weet, kan de cliënt het gevoel krijgen dat ze wel knettergek moeten zijn, dat ik het als professional ook niet weet.
Dan jezelf als therapeut kwetsbaar op te stellen. Toe te geven dat je het antwoord niet weet. Dat er niet op alle vragen een antwoord komt. Het wel terecht is dat ze zich dat afvragen.

Als de vraag over mezelf gaat, kan ik een enorm gevoel van machteloosheid ervaren. Als mij dit overkwam, en ik geen antwoord had op een bepaalde vraag. Stagneerde de boel gewoon.
Ik sloeg dicht, liep weg, ging afleiding zoeken. Nu durf ik wel de machteloosheid aan te kijken.
Te voelen wat er op dat moment gevoeld moet worden. Dat lukt niet altijd alleen. Gelukkig heb ik dan lieve mensen om me heen, die bij mij blijven. Zo mag ik ook elke dag een stukje meer groeien in het ontmoeten van mezelf.

Net zoals ik dat samen met mijn cliënten mag doen. In die sessies kan ik ook elke keer puzzelstukjes van mijn eigen levenspuzzel neerleggen.

Hoe is dat voor jou als je even geen antwoord hebt? Durf je het toe te geven aan je cliënt?
Wat gebeurt er in je eigen lijf?

Niet alleen

info@staartenmanen.nl — Wed, 18 Sep 2024 16:49:49 GMT

Paarden zijn kuddedieren. Zij leven in een groep. Hebben elkaar nodig om te functioneren. Als er gevaar dreigt, vluchten ze als groep. In zijn eentje is een paard ten dode opgeschreven.
Het bestaan van het paard hangt dus af van de groep. Wanneer je een kudde paarden ziet rusten, hebben zij verschillende posities. Er liggen er een paar helemaal languit, een paar op borst-buikligging.
Maar je zult zien dat nooit de hele groep gelijk ligt. Dan zijn ze veel te kwetsbaar. Er staan ook altijd een paar paarden te waken. Op wacht om het maar zo te zeggen.
In Nederland zie je ook wel eens paarden alleen staan. Over het algemeen gesproken zijn paarden dood ongelukkig in hun eentje. Zij hebben contact met soortgenoten nodig. Dat hoeft niet persé in dezelfde ruimte. Als ze maar nabijheid kunnen ervaren van andere paarden. Als het ze is geleerd, kan een paard best een paar uur ergens alleen zijn. Maar niet dag in dag uit.

Voor mensen geld eigenlijk hetzelfde. Ook wij zijn niet gemaakt om alles alleen te doen. Om altijd maar alleen te leven. Wij hebben ook andere mensen nodig om normaal te kunnen functioneren.
Laat staan als we moeilijkheden mee maken in ons leven. Juist als we trauma meemaken is het van belang om het niet alleen te willen doen…
En juist wanneer we trauma hebben, gaan we alles alleen doen…

Wij als mens vinden het namelijk heel makkelijk om hulp aan te bieden aan een ander. Maar hulp vragen voor onszelf, doen we eigenlijk niet.
Wanneer zo iemand ‘in therapie’ gaat, is er vaak al één en ander aan vooraf gegaan.
Het belangrijkste als coach/therapeut vind ik echter dat de persoon zelf wil. Zelf de motivatie heeft gevonden om met het verleden aan de slag te gaan.
Zich niet gedwongen voelen door de omgeving. Wanneer een cliënt zich gedwongen voelt door de omgeving, zal het niet gaan lukken.
Hoe goed ik als therapeut ook ben en hoe graag de omgeving ook wil. Zonder de toestemming, de moed, en de wil van de cliënt ben ik nergens.
De motivatie en de drive om er wat aan te gaan doen is het vuur dat nodig is om een traject te doorlopen.
Want wat is het een moedige keus om te erkennen dat het niet wil. Dat je het even niet alleen kan.
Mensen die de keus maken om hulp te zoeken verdienen een enorm respect. Er is veel moed voor nodig om te erkennen dat het niet wil.
Tijdens sessies samen met Tsjitske of een ander paard ben je ook nooit alleen. Het paard is er om jou te ondersteunen. Ik als coach/therapeut ben er ook voor jou.
Om je te ondersteunen. Er op lastige momenten bij te blijven. Niet weg te bewegen.
Je hebt het al lang genoeg alleen gedaan. Het hoeft vanaf hier niet meer alleen.
Het is ook fijn om vertrouwde mensen in je omgeving met je mee te nemen op je reis. Zij kunnen je ook ondersteunen als het even niet wil. Of je overwinningen te vieren. Elke stap voorwaarts is er één.
En hoe waardevol is het wanneer je die met geliefden om je heen en met mij kan delen.

Podcast aflevering

info@staartenmanen.nl — Wed, 04 Sep 2024 17:08:08 GMT

2 jaar geleden mocht ik een podcast opnemen bij Stijn en Mark. Een hele leuke en nieuwe ervaring voor mij. Ik kwam erachter dat deze helemaal niet op de website staat. Dat is natuurlijk zonde. Want ik ben best trots op het eindresultaat.

Wil je hem luisteren? https://youtu.be/Eip9I8amBEc?si=y6oMXqwIngcemlQ1

Als je er ook beeld bij wilt hebben? https://youtu.be/xXtQ278i8Ak?si=9A8q2LiSbZPF52-e

Waarom krijg je PTSS?

info@staartenmanen.nl — Wed, 04 Sep 2024 16:47:51 GMT

Zoals ik al eerder schreef, niet elke heftige gebeurtenis hoeft uit te draaien op trauma. En niet elk trauma heeft PTSS als gevolg.

Dit is mijn visie en ervaring over dit onderwerp.

PTSS is een afkorting van PostTraumatisch StressStoornis. Last hebben van paniekaanvallen, altijd op je hoede zijn, flashbacks hebben, last van nachtmerries hebben. Vermijdingsgedrag vertonen. Negatieve gedachtes hebben, slecht of niet bij je gevoel kunnen, angstgevoelens en nog veel meer. Het rijtje van PTSS klachten is lang.

PTSS komt in alle lagen van de bevolking voor. Niet alleen bij politie en mensen die werken bij defensie. Ook brandweerlieden en de buurvrouw kunnen PTSS oplopen.
Of je het krijgt of niet hangt af van een aantal factoren.
Als eerste hangt het ervan af of je in je gezin van herkomst hebt geleerd om jezelf te reguleren.
Wanneer je dat nooit geleerd is als klein kindje, je ouders waren niet in de gelegenheid om je te helpen met spanning kwijt te raken. Zit je emotionele emmer al redelijk vol.

In het gewone leven van alle dag maakt iedereen van alles mee, wanneer je lieve mensen om je heen hebt, waar je regelmatig lichamelijk contact mee hebt. Bijvoorbeeld door een knuffel. Huisdieren kunnen deze behoefte ook vervullen. ��
Kan je een hoop inhoud van je emotionele emmer weer leegmaken.
Wanneer er hier geen mogelijkheid voor is stapelen zich de emoties op in de emmer.
Maak je dan een gebeurtenis mee, kan het zijn dat die gebeurtenis de emotionele emmer doet overlopen. Je hebt na die gebeurtenis PTSS gekregen.

Simpel gezegd: als je van huis uit hebt geleerd om je zelf te reguleren, spanning af te vloeien of genoeg mensen om je heen hebt die je kunnen helpen reguleren zal de kans op PTTS een stukje kleiner zijn. Of je daadwerkelijk PTTS oploopt hangt van je emotionele emmer af. Zit die vol. Krijg je het sneller, dan dat hij leeg is.

Waar er vroeger werd gedacht dat alleen mensen in uniform last konden krijgen van PTSS krijgt het steeds meer bekendheid. Iedereen kan PTSS krijgen. Alleen de mensen in uniform staan veel vaker oog in oog met de ellende van deze wereld.

Bij PTSS hoort ook cPTSS, daar is zoveel over te schrijven, dat ik die in een ander blog behandel.

Veiligheid en vertrouwen

info@staartenmanen.nl — Wed, 28 Aug 2024 12:13:28 GMT

Paarden vinden vaak nieuwe dingen ook spannend. Neem als voorbeeld een veulen die een halster om moet. Ze kennen dat niet. Dat moeten wij ze stapje voor stapje leren. Net zolang tot het gewoon wordt. Daar is als eerste veiligheid bij nodig. Veiligheid voor jou, voor het veulen. Zeker weten dat de merrie het goed vindt, dat je erbij in komt. Daarnaast is er ook vertrouwen nodig. De moeder van het veulen moet jou vertrouwen, en weten dat haar kind bij jou in veilige handen is. Daarnaast moet het veulen je ook hebben leren vertrouwen. Die kijkt het van de moeder af. En dan weet een veulen heel snel of je te vertrouwen bent. Een prachtig proces om te mogen begeleiden. Als de merrie echter geen omgang met mensen gewend is, zal er ook geen mens aan het veulen komen, zonder het eigen leven op het spel te zetten.

Veiligheid en vertrouwen, het klinkt zo simpel. Als je het vanuit huis niet hebt meegekregen, als daar geen veilige basis was. Ken je eigenlijk het basisgevoel van veiligheid niet. dat leer je in de vroegste jaren van je leven. Thuis hoort het in de basis veilig te zijn.

Kijk maar naar bovenstaand voorbeeld.

Als het bij jou thuis niet veilig was, heb je vanuit je vroegste jeugd al een blauwdruk van onveiligheid te pakken.

Hoe is dat voor jou? Vertrouw jij mensen makkelijk? Wat kan helpen om je therapeut te leren vertrouwen? Wat moet hij/zij vooral doen? En niet doen? Hoe zit dat met aanraking? Een hand op je schouder als je het lastig hebt? Of in ons geval een paard die je mag aanraken?

Probeer dat voor jezelf helder te hebben. Het helpt mij als therapeut ook. Om te weten wat ik wel of niet moet doen of zeggen.

Ken jij veiligheid? Voel jij je bij jezelf veilig? Bij anderen? In je eigen huis? Ken je nu op dit moment veiligheid? Heb je een plek waar je je veilig voelt?
Wat heb je nodig om je veilig te voelen? Wat zijn jouw hulpbronnen?

Een klein voorbeeldje: als ik merk dat het me even aanvliegt, beeld ik me in dat ik op mijn paard zit, en me concentreer op haar bewegingen. Op deze manier word ik rustig. Of ik zet heel zacht een muziekje op. Ik heb geleerd in de loop der jaren dat ik veilig mag zijn. Bij anderen die ik vertrouw, en die ik ken. Dat aantal mensen is niet zo heel groot. Niet gek gezien mijn eigen verleden.
Ik mag ook veilig zijn bij mezelf. Dat doe ik door grenzen aan te geven. En mensen die ik nog niet genoeg ken en vertrouw op afstand te houden.

Pas als je jij jezelf ergens helemaal veilig kan voelen is er ruimte voor traumaverwerking. Dat je op een plek er helemaal mag zijn. Zonder dat je angst hoeft te hebben. En zonder dat je angst hebt. Dat je zenuwstelsel helemaal tot rust mag komen. Dat je jezelf zo veilig voelt, dat je er zelfs op je gemak in slaap zou durven vallen.
Dat is veiligheid.

Die veiligheid is nodig, om je trauma aan te kunnen kijken. Jezelf in deze tijd veilig voelen biedt een krachtige en veilige bedding voor trauma-integratie. Het zorgt ervoor dat je niet in het trauma verdwijnt. Dat je niet terug gezogen word de herinnering in.
Dat je vanuit het hier en nu gaat ervaren wat er toen en daar in het verleden gebeurd is.
Alleen op deze manier kan en mag je de spanning van het trauma los gaan laten.

Natuurlijk zal ik je heus een keer kietelen. Uitdagen om net een stapje verder te gaan dan jij aangeeft. Soms zegt ons hoofd: nee, dit durf ik niet, dit is retespannend. En durft ons lijf die uitdaging wel aan te gaan. Maar alles binnen de grenzen. En altijd in overleg.

Durf jij oprecht contact te maken?

info@staartenmanen.nl — Wed, 28 Aug 2024 10:29:15 GMT

Ze komt voor het eerst bij me voor een afspraak. Ze geeft me een stevige hand. Verteld veel, en er vallen weinig stiltes in ons gesprek. Als je haar voor het eerst zou ontmoeten zou je zeggen: wat een leuke, spontane vrouw. Maakt makkelijk contact met mensen.

Wil van mij ook alles weten. Zolang het over de ‘koetjes en kalfjes’ gaat. Is er niet zoveel aan de hand. Ze weet wat ze wil. En wat er speelt in de wereld.

Dit is de bovenlaag. De laag die de buitenwereld ziet. Maar in de onderstroom is het een ander verhaal.

Ze heeft me nog niet zoveel verteld over haar persoonlijk leven. Wel dat ze getrouwd is, en 1 zoon heeft. Daar houd het een beetje mee op. Bij de vraag wat ik voor haar mag betekenen, en wat ze nodig heeft, komt geen heel duidelijk antwoord.

Wel voel ik aan dat ze me onbewust op afstand houdt. Er veel spanning zit. En ze een enorme onrust bij zich heeft.

We gaan naar Tsjitske toe. Ik geef haar het oortje, waarmee we makkelijker kunnen communiceren en we elkaar goed kunnen verstaan. Ik nodig haar uit om in de ruimte bij Tsjitske te gaan staan. Op het moment dat zij bij Tsjitske in de ruimte komt, lijkt het alsof alle energie uit de ruimte word getrokken. Terwijl we gewoon buiten onder de overkapping staan.

Tsjitske gaat naast haar staan. Ontspannen en op rust. Meer gebeurt er niet. Deze vrouw, die zoveel maskers heeft, zoveel muren om haar heen heeft opgebouwd, weet niet wat er gebeurt. Ze is niet meer in staat om te reageren. Ik vraag haar zachtjes of ze Tsjitske kan aaien. Eerst met links, dan met rechts. Beide handen om en om.

Contact maken met het hier en nu. Ik vraag of ze de vacht van Tsjitske kan voelen. Ze knikt ja. Door haar reactie weet ik dat ze er is.

Zachtjes aaiend mag ik een glimp van haar binnenwereld zien. Alsof er een enorme oorlog gewoed heeft. En zij op de puinhopen staat te kijken.

Ik vraag toestemming om erbij te komen staan. Die krijg ik met een knikje. Ik blijf op afstand. Het voelt voor haar nog niet veilig genoeg om naast haar te komen staan. Ik kies ervoor om Tsjitske er tussenin te laten. Als het kan, doet zij wel een stapje opzij.

Dat gebeurt in deze sessie niet. Zonder woorden is er echter al een hoop gebeurd. Die enorm dikke muur mocht veranderen in iets verplaatsbaars. Voor nu is het al een hele grote stap.

Als ik ervaar dat het genoeg is, vraag ik haar of het oké is om hem af te ronden. Ze knikt bevestigend. We ronden hem af. Zonder er nog verder woorden aan te willen geven. De rust, vertraging en de verbinding ervaren was voor nu al een enorme stap.

(disclaimer: Ik gebruik NOOIT persoonlijke verhalen van mensen. Ik gebruik wel mijn sessies als inspiratie.)

Shocktrauma nader uitgelegd

info@staartenmanen.nl — Wed, 28 Aug 2024 10:26:25 GMT

Ik ben op de fiets onderweg naar een vriendin. Het is al donker. Achter mij fietst een man, deze man ken ik vaag. Hij woont vlak bij een andere vriendin. Ik voel me niet heel fijn dat hij achter me fietst. Ik probeer er niet teveel aandacht aan te geven. Hij komt steeds dichter bij me fietsen. Zo dichtbij, dat ik zijn gehijg van zijn adem kan horen. Ik durf niet achterom te kijken. Maar voel dat hij heel heel dichtbij is. Ik wil gillen, heel hard fietsen. Me van hem aftrappen. Er gebeurt echter niets van dat alles.
De man kan gewoon met me mee fietsen zonder dat ik ook maar iets kan doen. Mijn lijf schiet in een freeze. En ik kan niks meer.
Terwijl de man naast me fietst zegt hij alleen voor mij hoorbaar: Schatje ik wil je, begint pogingen te doen om mij van mijn fiets af te krijgen. Echter komt er aan de andere kant een vrouw aan fietsen. De man schiet er snel vandoor op zijn fiets. Uiteindelijk is er ‘niks’ gebeurd.

Je kan je je voorstellen dat wanneer je zo’n gebeurtenis meemaakt dat een beste indruk maakt.
Wanneer dit een op zich zelf staande gebeurtenis is, hebben we het over shocktrauma.
Shocktrauma is ondanks de verschrikkelijke gebeurtenis relatief eenvoudig te ‘behandelen.’

Zoiets ontstaat als je een heftige gebeurtenis meemaakt. Je lijf raakt in een staat van bevriezing, nadat je lijf en hersenen zich hebben klaargemaakt om te vechten en/of te vluchten. Je lymbisch brein (emotionele brein) en je hersenstam (reptielenbrein) hebben de indruk, gebaseerd op eerdere ervaringen dat vechten/vluchten geen zin heeft. En gaat over naar de stand van bevriezing. Zonder dat je bewustzijn er ook maar enige invloed op uitoefent.
Je lichaam bevind zich in opperste staat van paraatheid. En die spanning kan nergens heen omdat je in de freeze (bevriezing) zit.

Na die gebeurtenis, wanneer je je weer veilig voelt, zul je gaan trillen, beven, het koud hebben, misselijk zijn, veel naar het toilet moeten etc. om de opgeslagen spanning los te laten.
Vaak lukt dit maar ten dele. Omdat we dat als mensen tegenhouden.

Dat je de eerste 6 weken last hebt van deze gebeurtenis en je bang bent, is heel normaal. Pas na 6 weken kan er sprake zijn van trauma.

Bij een op zichzelf staande gebeurtenis, kan EMDR heel goed helpen. Alleen het is niet zaligmakend. Je moet zelf ervaren of het bij je past of niet. Ik bied je geen EMDR. Dat is een vak apart. En niet goed aangepakt kan het zeker voor hertraumatisering zorgen.

Nog even de afloop van het verhaal: De man uit bovenstaand verhaal was een bekende bij de politie. De politie heeft hem met het verhaal geconfronteerd. Hoe het verder is afgelopen heb ik geen weet van. Een paar maanden later is hij verhuisd. Zijn flatje was leeg.
Het heeft bij mij een poos geduurd voor ik weer in het donker over straat heen durfde. ��

Soorten trauma uitgelegd

info@staartenmanen.nl — Wed, 28 Aug 2024 10:22:53 GMT

Trauma is toch trauma? Het antwoord hierop is helaas niet zo simpel.

Je hebt ontwikkelingstrauma . Het gaat niet over de dingen die je zijn aangedaan. Maar over de dingen die je niet hebt ontvangen toen je klein was. Je deed een uitreiking naar een van je ouders en deze kon niet worden beantwoord.
Als ik kijk naar mijn eigen situatie. Ik ben te vroeg geboren. In die tijd werden couveusebaby’s niet zo snel mogelijk bij hun moeder gelegd. Ik was een week of 3 dat mijn moeder me voor het eerst vast mocht houden. Op het moment dat ik mijn ouders het hardst nodig had, konden zij er niet voor mij zijn. Domweg omdat de omstandigheden dat niet toe lieten. Zij konden mij niet vasthouden en helpen reguleren.

De volgende in het rijtje is vroegkinderlijk trauma . Vroegkinderlijk trauma is trauma dat is opgelopen voor het 8 ^e levensjaar van het kind. Ik ging er altijd vanuit dat vroegkinderlijk trauma ontstond in de eerste 1000 dagen van het leven van een klein mensje. Wanneer je gaat zoeken zullen diverse deskundigen een andere mening hebben qua leeftijd. Alle gebeurtenissen die een enorme impact op het kind hebben in deze vroege fase van het leven vallen onder de noemer vroegkinderlijk trauma.
Denk aan een auto-ongeluk meemaken. Maar ook een operatie die het kind moest ondergaan.
Of andere dingen die het jonge kind mee moest maken kunnen een enorme impact hebben op het latere volwassen leven.
Vaak kunnen er geen woorden gegeven worden aan de gebeurtenissen. Simpelweg omdat er nog geen woorden waren om mee te communiceren op dat moment.
Vaak krijgen zulke kinderen op latere leeftijd gedragsproblemen, concentratieproblemen en angstproblemen.

Bij shocktrauma bedoelen we een gebeurtenis die je leven op een zeker moment even op zijn grondvesten heeft doen schudden. Het gaat vaak om een eenmalige gebeurtenis die ervoor zorgt dat je last hebt van trauma gerelateerde klachten. Denk hierbij bijvoorbeeld aan een brand die je hebt meegemaakt. Een auto-ongeluk, ook een operatie kan shocktrauma zijn.

Bij intergenerationeel trauma hebben we het over de trauma’s die zijn doorgegeven van ouder op kind. Dit gebeurt niet vrijwillig en onbewust. Mijn grootouders zijn actief geweest in de oorlog. Zowel aan mijn moeders kant als aan mijn vaders kant. Dat heeft directe invloed gehad op hun kinderen. Praten deden ze niet, je wist immers niet wie er te vertrouwen was en wie niet. Mijn ouders zijn allebei geboren na de oorlog. Toch heeft het feit dat mijn opa’s en oma’s in de oorlog hebben geleefd invloed gehad op de opvoeding die mijn ouders gehad hebben. Ook op de opvoeding die ik gehad heb.
Dat is de invloed die trauma heeft op het leven van verschillende generaties.

Als laatste hebben we collectief trauma . Collectieve trauma’s zijn negatieve gebeurtenissen die een hele groep mensen meemaakt. Denk maar aan 11 september. De hele wereld in shock toen 2 gekaapte vliegtuigen de Twintowers invlogen. Of op kleinere schaal: de vuurwerkramp in Enschede.

Dit is trauma in een notendop uitgelegd. De werkelijkheid is dat het vaak door elkaar heen loopt. Wil je meer weten? Neem gerust contact op.

We delen onszelf op

info@staartenmanen.nl — Wed, 28 Aug 2024 10:16:21 GMT

Ken je dat? Dat je onevenredig boos wordt als er niet naar je geluisterd wordt? Ik wel. Dat ik ontzettend kwaad werd als mijn man zijn aandacht ergens anders had dan bij mij.
Vaak na dat ik zo onevenredig boos was, bied ik mijn excuses aan.
De reactie was niet passend op het feit dat hij ergens anders met zijn aandacht was in plaats van bij mij.
Wanneer je zoiets opmerkt bij jezelf kan je je afvragen of dit de verstandige volwassenen in jezelf is of een bezeerd kindsdeel.

Klinkt lekker vaag of niet? Kindsdelen en jezelf als volwassene.
Ik hoor je zeggen: ik ben toch geen kind meer, ik ben volwassen.
Je hebt zeker gelijk. Laat het me verder uitleggen.

Wanneer je als kind iets meemaakt (of het vroegkinderlijk trauma is of een ander trauma is niet zo van belang,) en je kan jezelf op dat moment niet reguleren slaat er spanning op in ons lijf.

Dat we onszelf als kind niet kunnen reguleren is helemaal niet gek. Dit moeten we leren in ons jonge leven. Wanneer we dat dus niet kunnen blijft er een klein of groot deel van ons in die leeftijd hangen. En houdt dat deeltje in ons de herinnering in stand. Zonder dat we hier met ons brein bij kunnen.
Ons lichaam heeft de herinnering nog wel.
Als we in zo’n zelfde situatie als toen terechtkomen, zullen we vanuit dat deeltje reageren. In mijn voorbeeld werd ik onevenredig boos ten aanzien van de situatie.

Toen en daar op die leeftijd was die boosheid nodig. Nu is dat niet meer nodig. Dat deeltje in mij weet dat echter niet. Dan is mijn taak om dat deeltje te laten weten dat we veilig zijn.

Nu is dit een simpel voorbeeld. Elk persoon bestaat uit, zoals wij dat noemen, afgesplitste delen.

Wanneer dit er heel veel zijn, wordt iemand gediagnosticeerd met DIS. Een Dissociatieve Identiteitsstoornis.
Die mensen hebben veel afgesplitste delen. Die allemaal eigen persoonlijkheden en namen hebben.
Die mensen zijn heel veel zo niet permanent gedissocieerd. Bijna altijd liggen hier enorme trauma’s aan ten grondslag.

trauma in Jip en Janneketaal

info@staartenmanen.nl — Wed, 28 Aug 2024 10:12:12 GMT

Wat gebeurt er tijdens een traumatische ervaring in ons hoofd en lijf?

Een beetje een technisch verhaal. Ik hoop het simpel uit te leggen.
Wanneer je een traumatische ervaring meemaakt kies je niet vrijwillig voor een bepaalde reactie. Deze beslissing word gemaakt door de amygdala, ook wel ons zoogdierenbrein genoemd, en de hersenstam. Een gedeelte van onze hersenen waar wij compleet geen invloed op hebben. Ook wel ons reptielenbrein genoemd.

Zij vergelijkt elke binnengekomen prikkel met eerdere herinneringen die opgeslagen zijn ergens anders in de hersenen. Als er fijne herinneringen aan de prikkel zijn, krijgen we een fijn en warmgevoel en gebeurt er niet zo veel.

Echter als er een pijnprikkel word geregistreerd door de hersenen, wordt je emotionele brein en je rationele brein een stuk minder actief, soms zelfs uitgeschakeld. Zo ga je reageren vanuit je instinct. We noemen dat ook wel het offline gaan van het mensenbrein. Ergens op mijn insta of facebook staat een kort filmpje over hoe het in het brein eruit ziet. van Erik Scherder.

Je kan niet meer zo helder denken. De mogelijkheid om helder na te denken of dit wel of niet levensbedreigend is, is er op zo’n moment eigenlijk niet.
Onderzoek heeft aangetoond dat bij mensen met langdurig trauma, hun hersenen anders ontwikkelen, dan bij mensen die niet langdurig blootgesteld zijn aan trauma.
Het boek traumasporen van Bessel van der Kolk gaat hierover. Een aanrader!

Door het instinct dat in werking treed wordt er in een bedreigende situatie o.a cortisol en adrenaline aangemaakt. Beide zijn stresshormonen. Die zorgen dat de spieren in opperste staat van paraatheid worden gebracht. Je ademhaling gaat omhoog. Je hartslag gaat omhoog. Klaar om te gaan vechten of vluchten. Al deze spanning te gebruiken om je zelf in veiligheid te brengen.

Wanneer de hersenen registreren dat vechten of vluchten geen zin heeft, komt het lijf in een soort ‘bevriezingsstand’.

Je verstart, verstrakt en laat het ogenschijnlijk zomaar gebeuren. Dit is absoluut geen bewuste keuze. Als het gevaar geweken is kom je uit de verstarring. Uit de ‘bevriezingsstand’.

Dan nemen je andere hersendelen: het emotionele brein en het rationele brein het over. Je gaat de gebeurtenis analyseren. En je bent geschokt, dat je het ‘zomaar’ hebt laten gebeuren. Je word boos en voelt je machteloos dat het is gebeurd. Je jezelf niet hebt verdedigd, terwijl je er zelf geen enkele invloed op uitoefent.

Vaak na een heftige gebeurtenis begin je te trillen en te shaken, je gaat huilen. Je moet vaak naar het toilet, ga je zweten en zo meer van zulke lichamelijke sensaties.
Als mensen vinden wij daar wat van. Wie gaat er nu zitten huilen, trillen, shaken, veel plassen, zweten. Uit alle macht gaan we dat onderdrukken, dat is niet wat we willen.
Zo blijft de spanning van een gebeurtenis in je lijf zitten.

Om hier vanaf te komen, zul je terug moeten naar die pijnlijke herinnering. Niet om elk detail boven water te krijgen. Dat is niet nodig en in sommige gevallen helemaal niet wenselijk. Dan gaat je brein namelijk zelf de gaten invullen.
In je eigen tempo, op een plek waar je jezelf veilig voelt kan je de spanning in je lijf gaan ervaren.

Steeds een stapje dichterbij komen. En de spanning die bij deze herinnering hoort stapje voor stapje af te voeren. Mag je samen met mij bij de sensaties in je lichaam blijven. Uithouden, niet fixen.

Vaderdag

info@staartenmanen.nl — Wed, 28 Aug 2024 10:06:53 GMT

Komende zondag is het vaderdag. Een rondje speuren op het internet leert dat het in Nederland gevierd word vanaf 1937. De eerste jaren werd het in oktober gevierd. Alleen waren de marketingmensen van de herenmodezaken het daar niet mee eens. Die datum zou te kort op Sinterklaas en Kerst zitten.

Vanaf 1948 werd het daarom 3e zondag van juni. Dat paste beter.

De allereerste vaderdag wereldwijd word gevierd sinds 1909. Door Sonara Smart Dodd is deze dag in het leven geroepen. Toen zij volwassen was geworden wilde zij haar vader eren. Om zijn doorzettingsvermogen en kracht om de kinderen groot te brengen, nadat zijn vrouw en moeder eerder in het kraambed was overleden. (Aldus Wikipedia)

In België in de regio Antwerpen word vaderdag op 19 maart gevierd. Dit is de feestdag van Sint Jozef. De pleegvader van Jezus.

Tot zover een stukje geschiedenis over vaderdag. Een dag die in het leven is geroepen om vaders die dag in het zonnetje te zetten. Gedreven door commercie hoor je er niet bij als je ja vader, of de vader van je kinderen niet verrast met iets.

Maar wat nou als je geen vader (meer) in je leven hebt. Of je hebt een moeizame relatie met je vader? Je had graag vader willen worden. Maar het is nooit gelukt?

Dan kan een dag speciaal voor vaders enorm pijnlijk zijn. Op welke manier dan ook.

Ik gun iedereen komende zondag een hele fijne vaderdag. Juist om te vieren, Als je wel een vader hebt. Maar laten we met zijn allen alsjeblieft ook aan de mensen denken die geen vader (meer) hebben. Of op een andere manier een bijsmaak hebben aan vaderdag.

Want het verdriet en de trauma's die bij een vaderfiguur kunnen horen (op wat voor manier dan ook) zijn aan de oppervlakte niet zichtbaar.

Ik heb altijd een goede relatie met mijn vader gehad. Hoezeer ik hem echt wel eens achter het behang wenste. En hij mij ook. Ben ik dankbaar dat hij mijn vader was. Dankbaar voor de mooie gesprekken. Zeker op latere leeftijd. Maar ook het gemis is er op zo'n dag als komende zondag.

Hem niet meer even om raad kunnen vragen, niet even kunnen sparren. Het gemis zal zondag net even iets meer voelbaar zijn als op andere dagen.

Vaderdag vieren? Zeker, maar laten we ook oog houden mensen die geen vaderdag kunnen of willen vieren. Om wat voor reden dan ook.

De 7 levensgebieden deel 2

info@staartenmanen.nl — Wed, 28 Aug 2024 10:00:32 GMT

De 7 levensgebieden zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. En toch heb ik ze uit elkaar gehaald.
Ik ga je uitleggen waarom.

De eerste 5 van de levensgebieden waren: zingeving, wonen, financiën, sociale relaties, lichamelijke gezondheid.

Dit zijn basisvoorwaarden die voor elkaar moeten zijn om toe te zijn en te komen aan trauma integratie. Om de hele simpele reden: wanneer dit om wat voor reden dan ook niet voor elkaar is, kan er bijna geen veiligheid zijn. Als er geen veiligheid is kan er geen vertrouwen opgebouwd worden. En als die twee er niet zijn is het bijna onmogelijk om aan trauma-integratie toe te komen.

Deze laatste 3 gaan wat mij betreft niet persé op deze volgorde. Iemand die last heeft van trauma of lijdt aan andere psychische klachten kan wel degelijk werk hebben en deelnemen aan activiteiten.
En lopen in mijn beleving vaak ook redelijk door elkaar, zeker wat mensen met trauma betreft.
Iemand die flink getraumatiseerd is kan gewoon naar werk gaan en activiteiten ondernemen.
Als hij/zij zich thuis heel veilig voelt, is dat zeker mogelijk. Alleen hebben we het dan niet over de hoeveelheid energie die het kost om zulke dingen te doen. Thuis is er de mogelijkheid tot opladen.

Als ik het op mezelf betrek:

Ik heb een enorme wilskracht. Ten tijde dat het met mij niet lekker ging, ging ik gewoon de deur uit. Deed ik gewoon mijn dingen. Dat liep echt wel door. Natuurlijk, het ging niet van harte. Maar de deur uit gaan naar je baan, je vrijwilligerswerk, naar school gaan. En wat je ook maar doet op een dag.
Ik ben niet de persoon die af zou bellen als het niet gaat.

Uit ervaring kan ik zeggen dat uiteindelijk de rek er uit gaat. Lopen mensen vast, en is er hulp nodig.
Maar als de wil enorm sterk is, kan het heel lang duren. Ik deed alles zolang door tot ik kon. Tot het niet meer ging. Ik hoop dat het bij jou zover niet komt. De weg terug was erg lang. ��

Wees een beetje lief voor jezelf

info@staartenmanen.nl — Wed, 28 Aug 2024 09:50:00 GMT

Wij zijn in de samenleving altijd snoeihard voor onszelf en voor de ander. De kleren kloppen niet. De auto van de buren staat telkens verkeerd. De kleur van ons huis is niet bij iedereen favoriet (die heeft namelijk lichtgroene kozijnen) ��

Ook als we het over onszelf hebben is er altijd wel wat op te merken. We vinden onszelf te dik. Of te dun. Te klein, te lang. Ons haar zit niet mooi. We hebben teveel rimpels. We doen teveel, want de ander mag ook wel eens een steentje bijdragen op school…

Maar hé: wees een beetje lief voor jezelf. Word wat zachter naar jezelf toe. Als het een dagje niet wil, is het ook oké. Morgen mag de opdracht ook af zijn. Goed is goed genoeg. We hoeven niet altijd bij de top 10 te horen.

Het huis hoeft niet altijd even netjes. Laat het los. Ga i.p.v. een middag poetsen eens een boek lezen. Geef jezelf een cadeautje als je een pittige sessie hebt gehad. Ga een kopje koffie ergens drinken.

Kruip een keer lekker op tijd in bed. Gun jezelf om een keer uit te slapen. Een stukje chocola te pakken.
Te verdwijnen in een onvoorwaardelijke knuffel van een ander. Het geeft niks als je een keer een dag je bed niet uit komt.
Gun jezelf die herstelmomenten. Je hebt zulke momenten nodig. Om daarna weer door te gaan.

Een topsporter zei eens: de rustmomenten zijn net zo belangrijk als de trainingsmomenten. Zo is dat in het dagelijks leven ook. Zeker als je met het verleden aan de slag gaat ben je een topprestatie aan het leveren. Daar hoort rust en lief zijn voor jezelf ook bij.

Kan je nog wel voelen?

info@staartenmanen.nl — Wed, 28 Aug 2024 09:47:32 GMT

Voelen. Wat is dat nu eigenlijk? Wat wordt ermee bedoeld?

Voelen is een breed begrip. Als we buiten lopen voelen we van alles. We voelen of het warm of koud is, of de zon schijnt. Wellicht voelen we de wind door onze haren heen.
We voelen de zon op onze huid schijnen. De kou die langs onze enkels gaat als we sokken aan hebben die te kort zijn.
In ons lijf kunnen we ook van alles voelen. Voelen of we teveel gegeten hebben. Voelen dat we dorst hebben. Ons ellendig voelen omdat we hoofdpijn hebben. Pijn aan de grote teen omdat we die weer eens gestoten hebben.

Als ik aan mensen vraag of ze nog wel kunnen voelen doel ik op emotionele pijn. Kan je die nog wel voelen? Kan je je blij voelen? Of verdrietig? Kan je voelen dat je somber bent?
Wanneer iemand niet meer kan voelen, en dat gebeurt vaker dan je in de gaten hebt, is zo iemand aan het afvlakken. Met afvlakken bedoel ik dat er geen echte boosheid meer is. Er is geen echte blijheid meer.
Mensen voelen geen emoties meer op zo’n moment. De glans van het leven gaat er dan snel af.
Wanneer mensen bij mij komen met de klacht dat ze niks meer kunnen voelen zijn ze vaak bang dat het niet weer terugkomt. Uit ervaring kan ik ze vertellen dat zat zeker wel komt.
Als ze de tijd nemen om het toe te durven staan. Dat is onderdeel van de stabilisatiefase. Het weer durven/kunnen voelen.

Dat mensen het niet kunnen of durven is altijd gevolg van trauma. Ergens op de weg is dat gevoel uitgeschakeld. Uit pure zelfbescherming. Het voelen werd teveel. Er was nog maar 1 uitweg. Dat was het gevoel uit zetten.
Ik begin altijd klein. Laat mensen ervaren dat ze wel degelijk nog kunnen voelen. We beginnen aan de buitenkant. Op veilig terrein. En vraag soms letterlijk of ze de kou kunnen voelen.
Tsjitske is daar vaak enorm helpend in. Haar vacht is heel zacht. Buiten dat het mensen ontzettend goed helpt in het hier en nu te blijven, laat het ook ervaren dat mensen nog wel kunnen voelen.

Dat niet dat hele voelsysteem offline is. Er is altijd nog ergens een gedeelte wat het nog wel doet. Het is juist heel belangrijk om eerst dat deel te vergroten. Dan mogen mensen ook ervaren hoe het is om zich goed te voelen. Ontzettend belangrijk!

Wil jij samen met mij op ontdekkingstocht of je nog kan voelen en wat je nog wel en niet voelt? Wees welkom, ik ga graag samen met je op stap!

Wat zorgt ervoor dat je doorgaat?

info@staartenmanen.nl — Wed, 28 Aug 2024 09:44:49 GMT

Ik hou naast de paarden erg van handwerken. Ik mag graag op allerlei mogelijke manieren met wol bezig zijn. Van breien en haken tot wol spinnen. Ik haal daar veel voldoening uit, het is een mooi tijdverdrijf en het levert ook aan het eind nog iets moois op. Zoals een trui of een lekker warm vest.
Zo ben ik ooit eens begonnen aan een vest. Van vacht tot vest.
Eerst de vieze wol wassen, laten drogen, kaarden, de vacht tot een draad spinnen. Dat heeft al met al een jaar geduurd. Dat hele proces. Het patroon voor een vest had ik al. Ik had ik lang uitgekeken om dat vest te breien. Toen ik na het auto ongeluk thuis kwam te zitten, had ik tijd genoeg dacht ik. Ik kon wel aan dat vest beginnen. Dat bleek anders te gaan…
Ik kon dat vest helemaal niet breien. Het was een ingewikkeld patroon waar ik mijn aandacht bij moest houden. En als ik ook maar een ietsje afgeleid werd kon ik het wel vergeten.
Een concentratieboog van 0,1 seconde om het maar zo te zeggen. Een simpel patroon ging wel. Maar het vest dat ik zo graag wilde breien van die handgesponnen wol, dat ging gewoon niet.
Doordat ik wel simpeler patroontjes kon breien heb ik de lol in het breien wel gehouden. Anderhalf jaar later kon ik het vest wel breien. Mijn spanningsboog was weer op goeie spanning. En kon de draad ook weer oppakken als ik die even kwijt was. Iets wat ik niet voor mogelijk heb gehouden toen ik het vest weglegde.

Wat mij ook altijd helpt doorgaan zijn de paarden. Zij zijn er onvoorwaardelijk. Waren er ook na die aanrijding. Of als ik het gewoon even slecht had. De onvoorwaardelijke liefde van een dier doet heel veel. Als je dat hebt mogen ervaren weet je wat ik bedoel.

Mijn morele plichtsbesef is ook altijd enorm geweest. Ik moest wel voor de kinderen zorgen. Zij wilden wel graag eten hebben in de avond. Naar bed gebracht worden. Gewoon de aandacht van mama. Spelen met vriendjes uit school, ook thuis.

Dat innerlijk kompas heeft altijd meerdere componenten. Ik had het na dat ongeluk echt nodig om te weten dat ik nodig was. Het heeft mij enorm goed gedaan. Te weten dat ik wat voor een ander kon betekenen. Al was het nog zo klein. De wetenschap om nuttig bezig te zijn was voor mij enorm belangrijk. Het is voor elk mens belangrijk om zich nuttig te voelen. Een doel in het leven te hebben. Ook voor jou!

Deze dingen zorgen er nog steeds voor dat ik door blijf gaan. Niet bij de pakken blijven neerzitten als het lastig is.

Ik heb het hier niet over doorgaan met doorgaan. Dan loop je voor jezelf en je problemen en gevoelens weg. Je overschreeuwt jezelf. Dat is een onderwerp voor een andere keer.

Wat houdt jou op de been als het lastig is? Wat helpt jou doorgaan? Wat is jouw motivatie om je bed weer uit te komen als het niet wil? Als het niet lukt, om je bed uit te komen wat lukt er dan nog wel?
En lukt het even helemaal niet? Aarzel niet om contact met me op te nemen!

bewustwording

info@staartenmanen.nl — Wed, 28 Aug 2024 09:42:15 GMT

Als ik op Tsjitske aan het rijden ben in een les, word ik bewust gemaakt van de dingen, waarbij er ruimte is voor verbetering. Dat ik iets rechterop moet gaan zitten. Mijn spieren meer moet ontspannen. Mijn instructrice vertelt mij dingen waar ik me niet bewust van ben. Ik zie mezelf immers niet rijden. Ik voel mezelf wel rijden. Ik voel wel dat ik op een paard zit. Als ik al heel lang in een bepaalde houding op het paard zit. Kan mijn lijf dat gaan accepteren als recht.
Mijn instructrice vertelt me dat ik niet helemaal recht zit en een beetje naar links hang. Nu ik dat weet kan ik dat corrigeren. Al voelt het nog wel een beetje gek. Mijn lijf was immers die andere houding gewend.
Tijdens een paardrijles word ik me ook bewust van de dingen die heel goed gaan. Tsjitske word steeds sterker. We voelen elkaar goed aan. Ik weet ondertussen waar ik haar even moet helpen. En op welke momenten ze het zelf mag doen. Dat zijn allemaal momenten van bewustwording.

Bij bewustwording is er ruimte om te ervaren wat beter kan, maar zeker ook wat wel goed gaat.
In de artikelen hierboven zijn we ook bezig geweest met een stukje bewustwording.
Je bewust worden hoe het nu met je gaat. Bewust worden wat voor invloed jij op je omgeving hebt. Maar ook wat voor invloed de omgeving op jou heeft.
Wat er goed gaat op dit moment. Waar er ruimte is voor verbetering. Met welke issues je aan de slag wilt. Bewustwording is soms ook gewoon het ongemakkelijke gevoel accepteren. Niet alles waar je je bewust van wordt is aangenaam.

Bewustwording op welke momenten je spanning vasthoudt. Op welke momenten je nog terug getrokken wordt in het trauma. Die aantrekkingskracht kan enorm zijn. Hoe je jezelf in een lastige situatie kan ontspannen, zodat je de regie houdt over je gevoelens.

Ook niet geheel onbelangrijk met wie en hoe je er mee aan de slag wilt. Je leert jezelf in een traject steeds beter kennen. Je gaat steeds meer en beter leren voelen wat bij je past, en wat niet bij je past.
Bewust worden wie jij bent in de reis die we samen maken.

Tsjitske maakt ons graag bewust van de dingen die nu nog onbewust zijn. Die wel spelen, maar die weg geduwd worden. Iedere dag sta ik er weer verwonderd bij hoe zij dingen in het bewuste brengt. En de cliënt naderhand zegt: die had ik niet aan zien komen. Maar ze heeft wel gelijk.
Dat zijn de momenten waarop ik weet dat ik het juiste pad heb gekozen. En ben ik me enorm bewust van de mooie dingen die ik samen met ‘mijn’ cliënten mag ervaren.

Gun jij jezelf bewustwording in een sessie bij het paard?

Je gezin

info@staartenmanen.nl — Wed, 28 Aug 2024 09:39:49 GMT

De meesten van ons groeien op in een gezin. Met broertjes of zusjes. Als enig kind. Maar met een paar liefhebbende ouders. Tenminste… zo zou het moeten zijn. Ik ben me er terdege van bewust dat het lang niet overal zo is. Toch wil ik er een stukje over schrijven.
Ik ben de jongste van 5. Mijn ouders zijn altijd bij elkaar gebleven. En ik durf hardop te zeggen dat ze een gelukkig leven hadden. Met bij tijd en wijle zijn ups en downs.
Zoals in elk gezin.
Mijn oudste zus heeft het gezin anders beleefd dan ik. Dat komt niet alleen omdat er tussen ons 10 jaar leeftijdsverschil zit. Zij is ook het eerste kind van mijn ouders. En ik de laatste. Daar zitten er nog 3 tussen in. Ze hebben in de 9 jaar voor ik kwam een hoop geleerd. Over wat handig was en wat niet handig was. Ook de tijdgeest is in die 10 jaar veranderd.

Hoe ziet jouw gezin van herkomst eruit? Ouders, broers, zussen? Leven ze nog? Hoe was jouw jeugd?
Wat zijn de eerste gevoelens die boven komen als je dit zo opschrijft?

Nu 40 jaar later heb ik samen met mijn man mijn eigen gezin met 3 kinderen. Wij voeden onze oudste anders op als de jongste. Omdat wij ook geleerd hebben door te doen. Naar onze ouders te kijken, niet de fouten willen maken die zij hebben gemaakt. Je komt er niet onderuit dat kinderen niet opgroeien in de voor hun perfecte leefomstandigheden. Simpelweg omdat geen enkele volwassene geheel onbeschadigd uit zijn jeugd komt. Ook mijn kinderen niet. Ik maak fouten in de opvoeding waarvan ze later last zullen hebben. Dat kan gewoon niet anders.

Hoe is jouw huidige thuissituatie? Heb je een partner? Ben je alleen? Omschrijf eens de eerste gevoelens als je dit omschrijft?

Maar ons gezin is ook de basis waar ik op terug kan vallen. Zowel op mijn zussen, als op mijn man en kinderen. Mijn kinderen zorgen er elke dag voor dat ik weer mijn bed uit kom. Ook toen het even een poosje niet meer liep.
Mijn gezin brengt ook een lach op mijn gezicht.

In mijn gezin kan ik mezelf zijn. Ook in mijn gezin van herkomst hoef ik me niet mooier voor te doen dan ik ben. Zet ik geen masker op. Zij hebben mij immers meegemaakt in mijn jeugd. Kennen mijn hele leven. En daar waar zij een stapje terug deden, nam mijn man die plek in. En kwamen er kinderen. Ook daar kan ik mijn masker af zetten. Die ik net als iedereen heus onbewust op zet als ik weer eens de buitenwereld in ga.

Hoe belangrijk is jouw gezin (van herkomst)? Heb je nog contact met ze? Kan je thuis op iemand terugvallen? Als het geen partner is of gezin? Op wie kan je dan terugvallen?

Goed om dat uit te zoeken, soms kan je hulp en ondersteuning hard nodig hebben. Geen mens is gemaakt om alles alleen te doen.

De zeven levensgebieden deel 1

info@staartenmanen.nl — Wed, 28 Aug 2024 09:37:05 GMT

De 7 levensgebieden neutraal: zingeving, wonen, financiën, sociale relaties, lichamelijke gezondheid

Ik had er nog nooit van gehoord. Van de zeven levensgebieden. Tenminste dat dacht ik. Het zijn neutraal geformuleerde levensgebieden die voor ieder mens van toepassing zijn en staan niet los van elkaar. Ze lopen eigenlijk ook als een rode draad door ons leven heen. Ik heb ze toch in tweeën gesplitst. Daar kom ik later op terug.

De eerste is zingeving in het leven. Het geven van betekenis in je leven. Wat is jouw zingeving in het leven? Dat is een hele belangrijke. Die zingeving hangt nauw samen met de keuzes die je maakt. Waar je voor staat. Als jouw leven voor jou geen zin heeft, waarom zou je druk maken over een woning?

Wonen heeft met veiligheid te maken. Een veilige plek om te zijn wie je bent. Zonder afhankelijk te zijn van de elementen van buiten. Waarin je op je gemak bent. Waar je lekker kan slapen. Of dat in een eigen huis is of een huurhuis is niet van belang. Maar een dak boven je hoofd hebben is wel 1 van de basisvoorwaarden van je leven. Geen dak boven je hoofd hebben, er eigenlijk niet bij horen doet wat met een mens. Niet in positieve zin.

Financiën zijn belangrijk. Kan je leven van het geld dat je verdient? Of het nu van een salaris is, of dat je eigen baas bent, of via de gemeente een uitkering krijgt is niet van belang. Kan je rondkomen van het geld? Of heb je elke maand weer moeite om de eindjes aan elkaar te knopen? Ik heb het er niet over dat je 4 keer per jaar op vakantie moet kunnen of 2 auto’s voor de deur moet hebben staan.
Gewoon de basis. Je hebt een huis om in te wonen. Kan je eten betalen en hebt geld om kleren te kopen. Geldzorgen vreet aan je. Letterlijk en figuurlijk.

Geen mens is gemaakt om alleen te leven. Mensen zijn net als de paarden waar ik graag mee werk sociale wezens. Gemaakt om samen met anderen te leven. Elk mens heeft in zijn of haar leven enige vorm van sociale interactie. Toen je jong was met je ouders, met vrienden, collega’s op het werk.
Broers of zussen als je die hebt. In een woonvorm waar je woont, met buren uit de straat.
Mensen die ervoor kiezen om bewust ergens ver weg van iedereen te leven, maken die keuze vaak uit zelfbescherming. Ze zijn zo beschadigd, dat ze de pijn niet meer kunnen en willen voelen. Dat ze het idee krijgen dat ze beter af zijn als ze alleen leven.

Een andere pijler is lichamelijke gezondheid. Als je gezond bent of relatief gezond is dat een groot goed. Wanneer je een chronische ziekte hebt of een beperking is het van belang voor je eigen gevoel dat het stabiel is. De ziekte is onder controle, je kan goed leven met je beperking. Ik heb niet-aangeboren hersenletsel overgehouden aan mijn auto-ongeluk, maar heb ondanks dat een ontzettend goed leven.

Waarom zijn die pijlers nu zo van belang? Dat zijn allemaal voorwaarden die eerst voor elkaar moeten zijn om traumatische ervaringen aan te gaan en aan te kunnen gaan. Zingeving houdt je op de been als het lastig word. Je moet je ergens veilig kunnen voelen om vanuit die veiligheid naar het trauma te kunnen kijken. Bij enorme geldzorgen is er helemaal geen ruimte om aan het verleden te werken. Het heden moet eerst op orde zijn. Ben je ernstig ziek of ervaar je dagelijks de last van je beperking? Ook daar moet je eerst aan werken voor je überhaupt er emotioneel aan toe bent, om je verleden aan te gaan.

Wat kan je nog wel?

info@staartenmanen.nl — Mon, 19 Aug 2024 13:01:38 GMT

Op Social Media lijkt iedereen het perfecte leven te hebben. De kinderen altijd lachend op de foto. Huis altijd netjes. Je kent het wel: Het Perfecte Leven.
Ze hebben alles wat hun hartje begeert. Kunnen alles doen. Er komen elk weekend foto’s voorbij van leuke weekendjes weg.
Als je gaat vergelijken heb je eigenlijk een rotleven. Ik heb mezelf vaak vergeleken met anderen. Het gras bij de buren was net altijd een beetje groener.

Maar wat als je kijkt buiten de foto? Misschien gingen ze op visite en hebben de kinderen net schone kleren aan. Wellicht maken ze wel een foto op het enige plekje in het huis wat netjes is.
Kijken naar wat je nog wel kan, gaat eigenlijk ook een beetje over tel uw zegeningen.

Ik heb een auto-ongeluk gehad een aantal jaren geleden. Ik kon daarna in eerste instantie niet heel veel meer als alleen mooi zitten wezen in de stoel of op de bank.
Mijn lijf zei: ik stop er lekker een poosje mee. Mijn hoofd draaide op dat moment overuren. Want wat had ik het slecht en kon ik toch niet meer.

Nu achteraf kan ik je wel vertellen: die periode in mijn leven heeft er voor gezorgd dat ik weet wat ik belangrijk vind in het leven. Ik had nog steeds een dak boven mijn hoofd. Een man die maar zelden het geduld verloor als ik weer eens moedeloos werd van mezelf. Ik had nog steeds fantastische kinderen.
Ook had ik op de manege, waar ik ook mijn coachpraktijk uitvoer, een paard staan. Tsjitske was voor mij in die tijd echt mijn redding. Daar kon ik naar toe als de kinderen naar school waren. Ik moest er door een ander aan herinnerd worden. Zelf zag ik het op dat moment niet. Het enige waar ik naar keek was dat ik niet mocht rijden.
Die periode heeft er voor gezorgd dat ik het werk ben gaan doen wat ik nu doe. Dankzij lieve mensen die mij liefdevol wakker hebben geschud.

Het is zo ontzettend belangrijk om te kijken wat je nog wel kan. Hoe klein het ook is. Kom je in de morgen je bed uit? Kan je een boek lezen? Ben je nog aan het werk? Ik voel de opmerking aan komen: Maar ik heb geen keuze… Die snap ik. Maar je kan ook in je bed blijven. Je werkgever afbellen. Natuurlijk heeft dat andere consequenties.

Wat kan je nog? Sta er eens bij stil. Benoem alles. Tot het poetsen van je tanden als je naar bed gaat aan toe. Ik beloof je: de lijst is langer dan je denkt.
Nu is het mijn taak om jou wakker te schudden. Met heel veel geduld en liefde. Ieder mensenkind is belangrijk. Jij ook!

Waar sta je nu?

info@staartenmanen.nl — Mon, 19 Aug 2024 12:57:49 GMT

Dat is altijd een leuke vraag. Die kan je op 2 manieren interpreteren. Ik sta nu in de woonkamer en links van mij is de bank. Daar zitten mijn kinderen op. Ik kijk uit het raam. De zon schijnt, er vliegen vogels voor de ramen langs. Je begrijpt: dat is niet helemaal wat ik bedoel.
Ik bedoel hem figuurlijk.
Als ik kijk waar ik nu sta: wij hebben als gezin en familie best roerige tijden achter de rug. De afgelopen 15 jaar van mijn huwelijk hebben we hoogtepunten gekend, maar we hebben ook zeker dieptepunten meegemaakt. Waar het overlijden van 2 dierbare familieleden een flinke impact hebben gehad.

Waar ik ooit begon als dierverzorger, ben ik na schipper nu lichaamsgericht traumatherapeut. Zonder al het voorgaande was ik hier nooit uitgekomen. Ik word enorm blij van het werk wat ik nu doe. En ben er dankbaar voor.

Nu is het jouw beurt. Kijk eens om je heen. Figuurlijk uiteraard. ��Waar sta jij nu? En waar kom je vandaan? Wat heeft het leven jou gebracht? Of ontnomen?
Wie ben jij op dit moment? Word je blij als je om je heen kijkt? Moeten er dingen veranderen?

Het is tijd om te kijken waar je nu staat.
Voor mij belangrijk om te weten. Heb je al eens eerder hulp gehad? Wat voor hulp was dat? Wat heb je allemaal al gedaan om uit te komen op de plek waar je nu staat in je verwerking? Ik geloof dat niks gebeurt zonder reden. Al het voorgaande zorgt ervoor dat je nu de volgende stap kan zetten.

Wil je dat ik een stuk met je mee ga lopen op het pad dat je bewandelt? Neem vooral contact op!
06-27869441 of info@staartenmanen.nl

Nee is ook een antwoord

info@staartenmanen.nl — Mon, 19 Aug 2024 12:54:17 GMT

Beeldt je het volgende eens in: Het is een enorm drukke periode. Op je werk, maar ook in je privé-situatie. Je vriendin vraagt of je wilt helpen verhuizen. Eigenlijk past het je niet. Maar je wilt haar niet teleurstellen en zegt toch ja.
Het zit op de verhuisdag enorm tegen. Ze had verteld dat alles klaarstond. Een kwestie van inladen, van A naar B rijden, uitladen en het werk zou gedaan zijn.
Bij aankomst blijkt dat er nog niks is ingepakt. Als je het ziet, komt het stoom je uit je oren. Je baalt enorm dat je ja hebt gezegd, terwijl je eigenlijk al tijd tekort kwam.

Je had ook nee kunnen zeggen in bovenstaande situatie. Het had je een hoop een hoop rust, en minder frustratie opgeleverd.

Wij mensen hebben nogal snel de neiging ja ergens op te zeggen. Of tot op de bodem uit te leggen waarom het een nee is. Een verklaring te geven dat we niet willen/kunnen.
Ik ben er zelf ook 1 van. Ik verklaarde altijd waarom ik niet kon. Terwijl dat eigenlijk helemaal niet nodig is. We weten het allemaal wel, maar wat heeft dit te maken met trauma?

Meer dan je denkt. Wanneer je ervoor kiest je toekomst te veranderen, door aan de slag te gaan met je trauma, komen er momenten dat je aan jezelf moet denken. Jezelf de tijd te gunnen om te herstellen na een sessie. Fysiek en mentaal.
Een hele bekende spreuk is immers: een “Nee” tegen een ander is een “Ja” tegen jezelf.

Dat betekent ook dat je niet volledig tekst en uitleg hoeft te geven op de vraag hoe het met je gaat.
Mensen zijn van zichzelf erg nieuwsgierig. Dat wil niet zeggen dat hun nieuwsgierigheid altijd bevredigd moet worden.
Natuurlijk is het fijn als dierbaren van jou wel weten hoe het met je gaat. Die kunnen je steunen en supporten als je het zelf even niet meer ziet.

Je kan op veel manieren nee zeggen: “Het past me nu niet. Lief dat je aan me denkt, maar het komt me nu niet uit.” En vul de rest maar in. Ik ben er mee opgehouden. Mezelf te verklaren waarom ik niet kan/wil. Ik vind dat een simpel NEE zonder enige verklaring voldoende moet zijn.

Kun jij nee zeggen?

Vergelijken?

info@staartenmanen.nl — Mon, 19 Aug 2024 12:50:53 GMT

Toen ik een carrière-switch maakte van dierverzorger naar schipper aan het begin van mijn huwelijk wilde ik heel graag ook kunnen varen. En buiten onderhoud doen. Dat leek me helemaal het einde. De vrouwen in mijn kennissenkring voeren ook. Dat leek mij enorm stoer, om een schip van 86 meter te kunnen besturen. Het leek me fantastisch om samen met mijn man overal naar toe te varen.
Ik had geluisterd naar mensen die al jaren in het vak zitten. Ook mensen die net als ik ‘van de wal’ af kwamen.

Ik kan je vertellen: na 2 dagen kwam ik bedrogen uit. Het was rooskleuriger voorgesteld dan de werkelijkheid was. Daarbij was het toentertijd een slechte tijd. Het enige dat we op dat moment konden doen, was blijven varen. Lange dagen. Ik vereenzaamde snel.
Ik kon mijn weg aan boord niet vinden. Na gesprekken met andere mensen snapte ik niet zo goed waarom het mij maar niet lukte. En ging me steeds slechter voelen.
Anderen waren wel succesvol in hun leven aan boord. Die mensen hadden het wel naar hun zin aan boord. En konden hun draai goed vinden.

Nu ik wederom een carrière switch maakte van schipper naar paardencoach en lichaamsgericht traumatherapeut, begon ik mezelf weer met anderen te vergelijken. Mensen met wie ik bepaalde opleidingen hadden gedaan waren al succesvol als coach. Dat wil ik ook.
Tot er iemand tegen mij zei: “hun weg is niet jouw weg”. Dat heeft mij een spiegel voorgehouden.
Ik ben gestopt om mezelf met anderen te vergelijken. Af en toe komt dat stemmetje nog wel eens boven. Maar ik kan nu zeggen: het komt wel goed. Alles op zijn tijd.

In therapieland word ook vaak van alles met elkaar vergeleken. Ook mee gepromoot: “in 5 sessies van al je klachten af”.
Zo ben ik ook eens bij een psycholoog terechtgekomen. Wie wil dat nu niet? In 5 sessies van je klachten af zijn. Het liep anders. Ik was na een x aantal gesprekken niet van mijn klachten af. Sterker nog. Ik was verder getraumatiseerd dan voor ik geen ging.

Elk traject, elk proces en elke weg is anders. Iedereen doorloopt op zijn eigen manier de weg die voor hem of haar geschikt is. Voor de een zal dat bij een psycholoog zijn. Voor de ander zal dat via de meer complementaire weg zijn. Er is geen goed of fout. Er is wel: dat past bij mij en dat niet.
Ook als jij bij dezelfde therapeut zit als een bekende, is jouw weg nog een andere weg dan die van jouw bekende. Simpelweg omdat jullie allebei unieke individuen zijn.

Dat is de reden dat ik maatwerk bied. Geen methode waarin iedereen maar ingepropt wordt. Maar specifiek afgestemd op wat jij nodig hebt.

Stop met jezelf vergelijken met de buurman, je vriendin, je partner. Dat is een keuze. Niet makkelijk.
Maar zeker niet onmogelijk.

Weerstand

info@staartenmanen.nl — Mon, 19 Aug 2024 12:47:07 GMT

Wanneer wij als coach of therapeut met een cliënt in aanraking komen die zijn of haar afspraken niet nakomt, die niks wil vertellen, die niks wil doen, zeggen we vaak die zit in de weerstand. Even heel zwart-wit: een onwillige cliënt.

Voor ons als therapeuten en coaches niet het makkelijkste om mee om te gaan met die weerstand.
Want we lopen tegen een muur van verzet aan. Waar niet of nauwelijks doorheen te komen is, lijkt het.

Toch is het zo, dat als je beter gaat kijken naar die weerstand, het eigenlijk helemaal geen bewuste muur is. Niet moedwillig opgezet, puur en alleen uit zelfbescherming.
Weerstand is een zelfverdedigingstechniek om niet met trauma in aanraking te komen.
Wanneer je op wat voor manier trauma hebt opgelopen, blijft er een deel van jou in de ban van die gebeurtenis. Als we bij dat trauma in de buurt komen, wil ons hele systeem ons beschermen om de pijn maar niet meer te voelen, zoals het toen was.
Weerstand is een van de vele manieren die we als mens kunnen ontwikkelen om maar niet terug te hoeven naar de pijn van toen.
Als we weerstand gaan zien als beschermingsmechanisme in plaats van een opgezette muur, is er veel meer begrip van beide kanten.
Dankzij dat beschermingsmechanisme heeft de cliënt wel verder kunnen gaan met zijn leven. Afgescheiden van dat traumagedeelte. Maar hierdoor wel verder kunnen gaan met het leven.

Als de cliënt in weerstand komt is het zaak dat wij als coach of therapeut vertragen. Die weerstand laat zich zien wanneer we te snel dat trauma willen ‘oplossen’. Of wanneer de cliënt zelf te snel wil. Ook dan kan de weerstand zich laten zien.

Ik als therapeut moet daarin gaan vertragen. Vanuit het hier en nu de cliënt stevigheid, veiligheid en vertrouwen bieden. Veiligheid bij mij, maar ook veiligheid in de omgeving waarin de cliënt is.
En veiligheid bij de cliënt zelf. Dat is stap één.
Bij cliënt 1 duurt het een jaar, bij cliënt 2 is het na 4 maanden zover. En bij cliënt 3 kan het binnen een paar weken. Dat hangt er helemaal vanaf wat de cliënt in zijn of haar leven mee heeft gemaakt.

Kom ik als coach of therapeut weerstand tegen is dat voor mij een teken dat ik mijn tempo terug moet schroeven. Dat we te snel richting het trauma bewegen. Want die weerstand beschermt de cliënt tegen de pijn uit het verleden. Een cliënt kan alleen de pijn uit het verleden aankijken en voelen wanneer in het hier en nu genoeg veiligheid en vertrouwen is.

Ben je bij jezelf ook wel eens weerstand tegen gekomen of in je werkveld? Hoe ging jij er mee om?

Het verleden wis je niet uit

info@staartenmanen.nl — Mon, 19 Aug 2024 12:39:50 GMT

Wanneer je een foto niet mooi meer vindt, of je wil niet herinnerd worden aan dat beeld, gooi je hem weg.
Met een fotoshoot maakt de fotograaf er vaak een heleboel. De mooiste foto’s worden gebruikt. De rest beland in de digitale prullenbak. Na 30 dagen worden ze niet automatisch verwijderd.

Met ons geheugen werkt het helaas niet zo. We kunnen herinneringen die we niet meer willen, niet zo makkelijk in de prullenbak gooien. En na 30 dagen worden ze automatisch verwijderd.
I wish…

Natuurlijk is het zo dat een herinnering aan een gebeurtenis veranderd. Onze hersenen vullen gaten in vanuit eerdere herinneringen. Als je een herinnering vertelt zal die de eerste keer anders zijn dan de 10 ^e keer wanneer je het verhaal vertelt.

Met herinneringen aan trauma is dat anders. Die worden vaak niet als een samenhangend verhaal opgeslagen, maar als losse flarden.
Dat je bepaalde dingen nog wel weet van een traumatische gebeurtenis, en andere dingen niet komt doordat je hersenen niet het complete verhaal opslaan. Tijdens een traumatische ervaring gaat ons denkvermogen op een soort van offline. Je reageert vanuit je emotionele brein. Je rationele brein is even niet beschikbaar.

De fragmenten blijven je helder voor de geest. En leveren flashbacks op.
Hoezeer ik je zou willen helpen om je geheugen te resetten, daar kan ik je niet mee helpen.

Wanneer jij en ik aan de slag gaan met het trauma kan ik die herinnering niet voor je wegnemen.
Ik kan je ook niet beloven dat je nooit meer getriggerd wordt. Al kom je bij heel veel therapeuten. Ook zij kunnen die herinnering niet uitwissen.
We kunnen wel in de sessies leren om de emotie die op een herinnering zit, te doorvoelen en uiteindelijk de spanning ervan los te laten. Dit heeft echter tijd nodig. Hoeveel tijd? Dat moet de tijd ook leren. Ook zal je leren hoe je jezelf in tijden van spanning kan reguleren. Hoe je jezelf weer rustiger kan krijgen. Én hoe je, indien nodig anderen kan vragen om je te helpen en hoe je te helpen.
We samen een resource paspoort, dat je kan helpen om weer helemaal in het hier en nu te komen en te blijven.
Wil je meer weten? Neem contact op. Mail me, app me, of bel me.
En weet je van harte welkom. Al is het voor een luisterend oor. info@staartenmanen.nl

Ziektewinst

info@staartenmanen.nl — Tue, 13 Aug 2024 13:15:01 GMT

Ken je dat? Je bent niet helemaal fit. Je zou best even op je gemakje de was op kunnen vouwen. Want je bent niet echt ziek. Die was opvouwen is eigenlijk ook niet aantrekkelijk.
Je ligt wel lekker in je bed of op de bank. Op tv is er ook wel wat leuks.
Je bedenkt dat je nu toch te ziek bent om de was op te vouwen.

Het levert je namelijk op, dat je lekker in je warme bed of op de behagelijke bank kan blijven liggen.
Dat wat het je oplevert noemen we ziektewinst.

De exacte definitie van ziektewinst is: de bevrediging die iemand uit zijn ziekte haalt. In bovenstaand geval: het comfortabele gevoel op de bank.

Je hebt 2 soorten ziektewinst. Primaire ziektewinst en secundaire ziektewinst. Vroeger kwam de eerste variant veel voor. Liever ziek zijn dan met de uitdagingen van het leven om leren gaan.
Ongeveer net zo als in bovenstaand voorbeeld.

Secundaire ziektewinst komt vaak voor in landen waar veel zorgvoorzieningen zijn.
Mensen verzamelen een hele hoop artsen, psychiaters en andere zorgverleners om zich heen.
Die ieder op hun eigen manier contact hebben met de cliënt.

Wanneer zo’n persoon beter wordt vallen ook de zorgverleners en daarmee de aandacht die de cliënt krijgt weg. Zulke mensen worden vaak niet beter.

Het voorbeeldje is heel simpel en dat doen we eigenlijk allemaal wel eens. Bewust of onbewust.
Heel veel mensen doen het echter niet bewust. Ons systeem wil ons beschermen tegen onaangename ervaringen. En zal altijd de minst onaangename variant kiezen.
Wanneer iemand moet kiezen om aan het werk te zijn in een hoogst onaangename werkomgeving of thuis te zitten, wat ook onaangenaam is, maar minder onaangenaam dan aan het werk te moeten zijn, zal die persoon thuisblijven.

Wat heeft ziektewinst nu met trauma te maken? Meer dan je denkt. Ons hoofd en lijf willen ons vooral veilig houden. Voor ons hoofd en lijf is het veilig als we niet teruggaan naar een pijnlijke herinnering. Dat het op de lange termijn veel beter is om de spanning af te voeren, en te ontspannen, is in zo’n onbewuste beslissing helemaal niet van belang.

Onder het fenomeen ziektewinst zit vaak trauma. Het hele systeem zegt: we blijven hier ver vandaan.
En word er voor de ‘makkelijkste’ weg gekozen.

Wanneer je aan de slag gaat om je toekomst te veranderen. Je trauma’s aan te gaan kijken, kunnen we het ook tegenkomen. Het is oké als dat gebeurt. Het is een manier om aan te geven dat het trauma niet veilig voelt. Dat is een proces wat soms jaren in beslag neemt.
Als je nooit veiligheid hebt ervaren kan dat niet met een vingerknip geregeld worden.

Wil je na het lezen van dit stuk tekst graag in gesprek? Weet je van harte welkom! info@staartenmanen.nl

Wil je wel echt je toekomst veranderen?

info@staartenmanen.nl — Tue, 13 Aug 2024 12:58:22 GMT

Als ik deze vraag aan iemand stel is het antwoord altijd volmondig ja. Natuurlijk wil iemand veranderen. Tuurlijk willen mensen

zonder trauma verder. Echter is dat nog niet zo makkelijk.
Het kan zo zijn dat mijn cliënt heel graag met zijn of haar verleden aan de slag wil.
Alleen op het moment dat ze bij mij komen voor een gesprek of een sessie in de paardenbak, lijkt het alsof ze niet meer willen.
Schouders worden opgehaald. Er komt geen antwoord. Cliënt lijkt niet geïnteresseerd.

Het makkelijkst voor mij om te zeggen is: mijn cliënt wil niet. Is weerbarstig. Wil helemaal niet veranderen. Zo zwart-wit als ik het hierboven stel is het niet.

Dat mensen niet willen, vanuit hun volwassen deel, wil er bij mij niet in.
Ik geloof er heilig in, dat mensen wel willen, maar het nu nog niet kunnen.
Hun toekomst nu nog niet kunnen veranderen.

Omdat de cliënt nog niet weet hoe ze met enorme spanning om kunnen gaan. Hoe ze zichzelf door een stukje spanning heen kunnen begeleiden.
Hoe kan iemand dat weten als ze het nooit geleerd hebben in hun jonge jaren?

Op het moment dat je bij me komt voor begeleiding gaat er eerst een kennismaking aan vooraf.
Kijken we samen of we een match zijn. Als je twijfels hebt, spreek ze uit. Misschien kan ik ze voor je wegnemen. Zo niet, wellicht ben ik niet de persoon die jij op dit moment nodig hebt.
Eerlijkheid in deze is van beide kanten ontzettend belangrijk.

Laten we even terugkomen of mensen wel echt willen. Ik ben ervan overtuigd dat mensen die bij mij komen graag geholpen willen worden. Dat volwassen deel van ons ziet en ervaart dat het zoals het nu gaat niet fijn en aangenaam meer is. En wil verandering.

Wanneer zo iemand bij Tsjitske staat, en eigenlijk helemaal niks meer wil, dan reageren mensen vanuit hun pijn. Iets in hen vindt het ontzettend lastig om hiermee aan de slag te gaan. Het beschermingsmechanisme treedt in werking. En de cliënt reageert vanuit zelfbescherming. Niet omdat mensen dat bewust doen. Maar omdat het overleefdeel in de cliënt ervaart dat dit eigenlijk helemaal niet zo veilig is.

Als ik dit in een sessie ervaar zal ik mensen altijd uitnodigen om weer in het hier en nu te komen. Te ervaren dat we bij Tsjitske staan. Dat het veilig is. Die veiligheid moet groeien.
Ik hoop dat ik je mag laten ervaren dat ik je die veiligheid mag bieden.
Van harte welkom!

Erkennen dat het je overkomen is

info@staartenmanen.nl — Tue, 13 Aug 2024 12:42:53 GMT

Eerlijk naar anderen zijn is al best heel lastig. Erkennen dat je een fout gemaakt hebt bijvoorbeeld. Of dat de ander gelijk had.
Wij mensen geven niet zo gauw onze fouten toe.
Aan de andere kant, als iemand iets goed gedaan heeft, zijn we vaak ook niet zo scheutig met complimenten. Vaak hebben wij er wel wat op aan te merken. “Ik had het op manier x gedaan.”

Wanneer heb je iemand voor het laatst erkenning gegeven voor iets wat een ander goed heeft gedaan? Of erkend dat je een stomme fout hebt gemaakt?

Ik moet zeggen: oefening baart kunst. Zeker met een paar kinderen die je elke dag een keiharde spiegel voorhouden met alle fouten die je maakt. Hoe klein ook. (Gelukkig mag ik dat ook terug doen.)

Laten we het nu eens hebben over gebeurtenissen die ons overkomen zijn. We bagatelliseren er lustig op los. Nee joh, valt wel mee. Was maar een plagerijtje. Ze bedoelden het niet zo.
Wat jou is overkomen is veel erger.
We kennen ze allemaal wel. Wat de buurman overkomt, dat is pas heftig. Dat van mij valt wel mee.

Het is vast herkenbaar. Jouw gebroken been is vervelend. Maar geneest wel weer. Bij de buren moeten ze zonder een been verder. Dat is veel erger.
Laten we eerlijk zijn. Dat is natuurlijk ook zo.
Alleen niet vergeten dat een gebroken been ook pijn doet en een enorme uitdaging kan zijn.

Jouw verhaal doet er ook toe! Het heeft immers op jou een enorme impact. Erken voor jezelf dat het gebeurd is. Niet jezelf vertellen dat het wel meevalt.
Als je gebeurtenissen met impact niet erkent, erken je eigenlijk jezelf niet.
Je ontkent dat delen van jou bestaan. Je ontkent het kleine meisje dat vroeger altijd uitgescholden is.
Op dat moment nooit de erkenning heeft gekregen van haar omgeving.

Als jij gebeurtenissen uit je leven ontkent, ze kleiner maakt dan ze voor jou voelen, maak je het jezelf enorm lastig. Het is wel gebeurd. Je hebt er wel last van.
Er is hier geen onderscheid of het gebeurtenissen zijn, die je zijn aangedaan, of die je zijn overkomen.
Neem de tijd om trauma te erkennen. Gun jezelf die tijd. Niemand kan en mag voor jou beslissen of je er een trauma aan overgehouden hebt of niet. Jouw lijf weet het antwoord.

Wil je n.a.v dit blog erover praten? Je bent altijd welkom om een mail te sturen naar: info@staartenmanen.nl

Je hebt de keuze

info@staartenmanen.nl — Tue, 13 Aug 2024 12:37:58 GMT

Aan de ene kant geven we onszelf het gevoel dat we geen keuze hebben, terwijl we elke dag duizenden keuzes maken. We kiezen onze kleren uit de kast. Of we naar buiten gaan, of niet. We kiezen wat we op brood willen.

En toch overkomt het leven ons.
Je moest eens weten wat een enorme hekel ik aan deze opmerking had. Je hebt een keuze… nou dacht het niet!
Ik heb toch niet gekozen voor een gebroken been? Voor het zitten in die rolstoel?
Voor die ouders?!

Als ik mocht kiezen, had ik het niet zo gepland!
Ik koos er niet voor om te vallen!
Ik koos er niet voor om dat auto-ongeluk te krijgen.

Ik had er wel een weerwoord op. Mensen die me goed kennen weten dat er snel een: “Ja, maar…” kwam.

Herken jij dit?

Uit ervaring heb ik ondertussen geleerd dat je wel degelijk een keuze hebt.

Laat ik over 1 ding heel helder zijn: over dingen die je overkomen heb je lang niet altijd een keus in. Dat je in je leven trauma’s oploopt is geen vrijwillige keuze. Anders zou je wel anders gekozen hebben.

De omstandigheden waar we in verkeren hebben we veelal niet voor het zeggen. Je kan immers niet kiezen wie je ouders zijn. Die krijg je cadeau bij je geboorte.

Je kan ook niet kiezen of je zonder of met een auto in de kreukels thuiskomt. Je kan wel ervoor kiezen om veilig te rijden. Om zo de kans op een ongeluk door roekeloos gedrag aanzienlijk te verkleinen.

Je hebt echter wel een keuze over hoe je er mee om gaat.
Ik weet: dat is achter een scherm ontzettend makkelijk gezegd. Toch heb ik het zelf de afgelopen jaren wel zo ervaren.

De keuze waar je voor staat is enorm. Kies je ervoor om het verleden stapje voor stapje in het verleden te gaan laten. Ga je er mee aan de slag. Of kies je ervoor om te blijven zitten waar je nu zit?
Geen makkelijke keuze.
Want zoals het nu gaat, gaat het misschien wel aardig.
Wat als je die beerput opentrekt, wat komen we dan allemaal tegen? Laat de deksel er maar veilig op. Dit is heel begrijpelijk. Dit is een relatief veilige keuze. Wel met het gevolg dat de invloed van het trauma in je leven blijft. De toekomst zo in je greep heeft, dat je wellicht helemaal de deur niet meer uitkomt.

De andere optie is: er mee aan de slag gaan. Niet weten wat je tegenkomt, of hoe je er op reageert. Wel één die de toekomst zal veranderen. Een ontspannener leven. Die weg zal je over bergen en dalen leiden. Drie stappen vooruit, twee weer achteruit.
Maar wel één die je losmaakt van de invloed van het trauma op je dagelijks leven.
Welke kies jij?

Heb je vragen, wil je reageren? ergens over praten? Stuur een mail naar info@staartenmanen.nl en ik neem contact met je op.

herschikken

info@staartenmanen.nl — Tue, 13 Aug 2024 12:10:27 GMT

Z de zomervakantie is de ideale tijd om mijn website eens te updaten

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Overvallen worden door het leven

info@staartenmanen.nl — Mon, 14 Aug 2023 13:39:55 GMT

Een onverwacht afscheid

De afgelopen weken werd ik overvallen door het leven. Door een gebeurtenis met een enorme impact.
Afgelopen blog schreef ik al dat mijn vader ernstig ziek was, en niet meer beter zou worden.
Hij ging wel achteruit, maar kon nog genieten van de kleine dingen in het leven.
Even roken, even kletsen met bezoek. Gewoon met mijn moeder samen zijn.

22 juli werd ik gebeld, dat er bij mijn vader gewaakt moest gaan worden. Omdat hij zo ontzettend snel achteruit ging.
Dat was voor mij een klap in mijn gezicht. Alsof iemand op dat moment met een enorme knuppel me onderuit mepte. Je in een sneltrein moet stappen, waar je eigenlijk niet in wilt. Maar de keus of je wel of niet wilt, heb je niet.
Ik had mijn vader de week ervoor nog gezien, En op dat moment wees niks erop, dat het afscheid snel zou komen.

Niets bleek echter minder waar helaas...

Wij kregen als gezin nog 28 uur samen. Die 28 uur leek aan de ene kant een eeuwigheid te duren. Aan de andere kant, kon het niet lang genoeg duren. Op 24 juli is hij overleden.

Samen met mijn moeder, ons eigen gezin, zussen, zwagers en hun kinderen hebben we mijn vader een prachtig afscheid gegeven. Zoals hij was, ingetogen, met de blik op de toekomst. We mochten het samen doen. Als moeder en kinderen van mijn vader. Dat was pittig, maar ook zo ontzettend mooi en waardevol om te doen.

Nu 3 weken na zijn overlijden, gaat het gewone leven verder. En wij moeten ook weer door. Of we nu willen of niet.
Ik weet dat het goed is zo, mijn vader wilde niet oneindig in een bed liggen wachten tot zijn einde. Zover is het ook niet gekomen.
Boos omdat hij is overleden ben ik eigenlijk niet. De dankbaarheid overheerst. Dat hij mijn vader mocht zijn. Dat hij 72 jaar mocht leven op deze aarde. Dat hij Jan heeft gekend. Onze kinderen heeft zien opgroeien. En zelfs achterkleinkinderen mocht verwelkomen.

Wanneer het me even aanvloog kon ik even alleen met mezelf en mijn eigen gedachten zijn bij de paarden. Als ik er geen woorden aan kon geven, hoe het met me was, waren daar Tsjitske, Veridiana en Joep. Waar ik geen woorden nodig had.
Even alleen ik. Niet het verdriet van de anderen ook. Alleen mijn verdriet. Waar ik op kon steunen, en letterlijk leunen.

In Jan heb ik ook mijn grote steun en toeverlaat. En kunnen we elkaar steunen. Zonder hem waren deze weken heel anders gelopen. Doordat hij voor een stabiele thuissituatie zorgde, kon ik mijn moeder ondersteunen waar dat nodig was. Of bij een condoleance zijn voor ooms en tantes. Hij heeft me alle ruimte gegeven die ik nodig had. Alle steun die ik nodig heb, en had.

Thuis zijn echter ook de kinderen, die verdriet hebben om opa. Dan is het erg fijn, als ik een poosje de aandacht alleen aan mezelf kon geven bij de paarden.

Klaar voor een leven zonder mijn vader ben ik niet. Ook hier hebben we geen keus in. Wel de keus hoe ik er mee om ga.
Soms overvalt het verdriet me. Als er een lied word gespeeld die we tijdens zijn afscheidsdienst ook zongen.
Als ik hem in gedachten weer een grapje hoor maken.
Nu ik dit blog terug lees, denk ik: 3 weken nog maar. Het lijkt al weer zo lang geleden.

Wat de toekomst brengt weet ik niet. Wij gaan er hier in elk geval weer wat van maken. Nieuwe herinneringen maken met mijn vader in ons hart.

Sit with it

info@staartenmanen.nl — Fri, 07 Jul 2023 17:07:55 GMT

het lijkt zo simpel...

vrije vertaling:

Blijf erbij.
blijf erbij.

Blijf erbij.

Ook al wil je rennen.

Ook al is het zwaar en moeilijk.
Ook al ben je niet zeker van de weg er door heen.
Heling begint bij voelen.

Deze tekst vond ik op een Engelse pagina. Hij greep me aan. Deze is namelijk voor mij geschreven momenteel.
Mijn vader is ernstig ziek, en uitbehandeld. Hoe lang hij nog heeft, weet niemand. Dat zullen echter geen maanden meer zijn.
Elke dag levert hij een beetje meer van zijn kunnen in. Tot zijn levensboek hier op aarde gesloten word.

Ik ben me er enorm van bewust dat de tijd die we nog samen hebben enorm waardevol is. Tegelijk vind ik het enorm pittig om met de wetenschap te leven dat mijn vader er binnenkort gewoon niet meer is.

In zulke tijden kan ik enorm rationeel zijn, mijn gevoel uitschakelen. Ik ga op de automatische piloot draaien. En koppel mijn hoofd los van mijn gevoel.

Het word een ver van mijn bed show, alsof het mij niet aangaat. Ik sta erbij en ik kijk naar het beeld. Alsof het niet over mij gaat.

Als ik merk dat die uitschakeling plaats vind. Of plaats heeft gevonden, ga ik juist op zoek naar dat gevoel. Probeer ik erbij te blijven. Als ik merk dat ik afgeleid ben, kom ik weer terug bij dat gevoel. Op deze manier kan ik wel voelen wat het met me doet. Dat ik het gevoel heb alsof iemand me de adem afsnijdt. De tranen heel hoog zitten. Ik probeer ze niet weg te slikken. Maar het toe te laten. Op dat moment niet aangenaam. Maar wel nodig.

Sit with it, blijf erbij. Ik ga het gevoel aan, en duw het niet weg. Het mag er als het er is, gewoon even zijn. Dat gevoel komt en gaat.

Sit with it, blijf erbij. Ga de strijd niet aan, om het weg te krijgen. De enige weg is er door heen.

Sit with it, blijf erbij. Niemand vraagt van mij dit alleen te doen. Ik heb een lieve man, kinderen, vrienden en familie die er voor me zijn als ik ze nodig heb.

Op deze manier kan ik met deze bewogen tijd om gaan. Blijf ik ook genieten van het leven. Want hoe zwaar de weg wellicht nog word, die komen gaat: we mogen tenslotte ook genieten van elkaar. Van de grote en de kleine dingen.
Van de mooie gesprekken die plaats vinden. Alles zeggen wat we kwijt willen aan elkaar.

Mijn paarden (dat zijn er ondertussen 3) helpen me hier bij. Als ik mijn gevoelsschakelaar uitzet, helpen zij me niet af te dwalen, in het hier en nu te blijven. Ik mag tegen ze aan staan, ze omhelzen.
Hierdoor vertraagd mijn hartslag, zij helpen me spanning te reguleren door te gapen. En me met beide voeten op de grond te houden.

Wil(t) u/jij dit nu ook ervaren in persoonlijke stormachtige tijden? Een rustpunt die ons leert, dat we ons eigen rustpunt ook kunnen worden, als we maar weten hoe?

Weet je van harte welkom, en neem contact met me op.

Frustratie

info@staartenmanen.nl — Wed, 24 May 2023 21:25:21 GMT

Een woord dat de afgelopen dagen de hoofdrol speelde bij ons thuis

New Paragraph

Meditatie...

info@staartenmanen.nl — Sat, 25 Mar 2023 09:53:16 GMT

Dat is voor een hoop mensen, waaronder mezelf een vies woord.

Als ik vanuit mezelf spreek: dat was het.

Bij meditatie denken mensen aan zitten op een kussentje, in een bepaalde houding, met je handen op je knieën, en in trance een bepaald woord herhalen.

Dat is het stigma wat er op meditatie ligt, of in de westerse wereld word het mindfulness genoemd, dat klinkt toch net iets minder zweverig…
Meditatie word vaak gekoppeld aan de ‘zweverige’ mensen in de samenleving, die aan Yoga doen. Tegenwoordig gaat dat stigma er gelukkig steeds meer af.
Maar hoewel meditatie en mindfulness steeds meer raken ingeburgerd, is er ook een groep die er ver van blijft.

Ik ook. Ik vond meditatie voor mietjes, ik was een doener, en mediteren is niks voor mij.
Ik ga toch niet stil zitten op een kussentje, en luisteren naar één of andere stem die mij verteld dat ik nu mijn 3 ^e teen van links moet voelen.

Dat is zonde!
Want wat nu als ik vertel dat iedereen wel mediteert? Meditatie of mindfulness is namelijk niks meer, en niks minder, dan bewust ontspannen.
Voor de een werkt het inderdaad om op een kussen op de grond te gaan zitten. Een ander luistert naar een geleide meditatie op de telefoon.

Wanneer je met de hond naar buiten gaat voor een lekkere wandeling in het bos, is dat voor jou ook een vorm van meditatie. Een goed boek lezen of een stuk hardlopen, sporten in de sportschool. Vul de rest verder maar in.

Ik vind heerlijk ontspannen paardrijden de ultieme vorm van meditatie. En nee, niet van alles vragen aan je paard, maar het oprechte samenzijn.
Je had van mij vast niet anders verwacht dan ontspannen met rijden.

Ondertussen ben ik wel overstag. Ik mediteer ook. Nee niet op een kussen op de grond. Wel zittend op een kruk, of in de stoel. Even m’n lijf navoelen waar er spanning vast zit. De spanning er gewoon te laten zijn, te erkennen dat daar spanning zit. Zonder gelijk te weten waar de spanning vandaan komt. Of het op te willen lossen.

Dat niet gelijk op willen lossen is bij mij echt wel een dingetje. Ik sta namelijk veel te vaak in de actiestand.

Als laatste zal ik nog een geheimpje met je delen: ik heb ondertussen zelfs een spijkermat waar ik op ga liggen. En ik vind het heerlijk!

Ga eens bij je zelf na waar jij van ontspant. Doe het eens wat vaker. Kom eens vaker thuis bij jezelf.
Hoeft niet gelijk een uur per dag. 5 minuten even bij jezelf inchecken hoe het gaat in je lijf is al genoeg. Ik garandeer je: Dat word vanzelf meer.

als je geen weg kan vinden,

info@staartenmanen.nl — Thu, 16 Mar 2023 12:52:52 GMT

Creëer er dan één.

Wij hebben een kalender van tegeltjeswijsheden en spreuken, erg leuk om te lezen!

Ik hou er van, als je bij mij thuis de hal binnen komt, zal je oog vallen op een bord met allemaal tegeltjeswijsheden en diverse spreuken.

De een zorgt voor een glimlach, bij de andere zit er een diepere laag achter.

Zo ook deze van bovenstaande foto.

Ik werd geraakt door de tekst.

Schrijvenderwijs zal het je duidelijk worden. Eerst een stukje levensgeschiedenis.

Samen met mijn man heb ik een binnenvaartschip, waar wij op voeren toen wij in de machinekamer een grote uitslaande brand hadden. Onze jongste was toen 5 weken oud. Dat liep gelukkig goed af, alleen enorm veel materiële schade.

Wij konden terug naar de werf, daar is alle materiële schade herstelt. Dat was het begin van persoonlijke ellende.

Mijn man, ik en de kinderen zijn weer gaan varen, en alles werkte prima. Tenminste, dat dachten wij. Wij voeren op de Rijn, toen er alarm af ging. Dat was voor mij een enorme trigger geworden, al die geluiden. De piloot gaf storing, en wij moesten op het noodstuurwerk naar Wesel varen.

De piloot werd weer gerepareerd, en het leed was geleden, tenminste dat was wat wij dachten.

Op de volgende reis afvarend (richting Nederland) weer storing op de piloot. Weer moest Jan een stuk op het noodstuurwerk varen.

Tijdens het blussen heeft de brandweer poederblussers gebruikt, dat vind elektrische apparatuur niet leuk. Na het vervangen van de complete piloot, konden we weer gewoon varen. Qua materiaal gezien...

Ik heb door de brand en de diverse keren dat we op de Rijn stuurloos waren PTSS ontwikkeld. En durfde op de rivier niet meer aan boord te zijn. Aan de wal nergens last van. Maar zodra ik weer naar boord moest, (zo voelde het op dat moment) ging het fout. En schoot ik compleet in de stress. Dat resulteerde in slecht slapen, een kort lontje, ontzettend onaangenaam zijn naar mijn kinderen en mijn man.

Er kwam geen erkenning van de PTSS. Als ik aan boord zou zijn, zou het wel over gaan. Was het maar zo'n feest. Tegen beter weten in heb ik het een poos geprobeerd. De situatie aan boord was onhoudbaar. Telkens als wij de rivier op gingen, had ik een paniekaanval. Dat zijn geen fijne dingen om mee te maken.

De buitenwereld wist van niks. Ik was er niet trots op. We hadden maar een brand gehad, alleen materiële schade, dus niks aan het handje.

Na lang dubben, een psycholoog opgezocht. Die constateerde PTSS, met vertraagd begin, of hoe het ook heet. Na 10 gesprekken en EMDR moest ik er vanaf zijn. Een fantastisch vooruitzicht. Echter kwam het niet zover. Door EMDR kwam ik niet van mijn PTSS af, het werd alleen maar erger. Zo erg, dat we moesten besluiten dat ik al een jaar eerder aan de wal zou gaan, dan oorspronkelijk de bedoeling was.

Aan de wal ging het prima. En op het kanaal had ik geen last, en kon ik meevaren. Mijn man heeft wat uren in de stuurhut gezeten, om er voor te zorgen dat ik op het kanaal aan boord kon komen. Op die manier bewees hij zijn liefde voor mij!
Dat ging best een poos goed.

Tot ik 4 jaar terug een auto ongeluk kreeg met mijn gezin, terwijl we onderweg naar boord gingen. (dat is voor een andere keer, om uitgebreid over te hebben). Ik heb daar PostCommotioneel Syndroom aan overgehouden.

Mijn wereld werd enorm klein, autorijden ging alleen in kleine stukjes, en kon gaan revalideren. In die tijd was ik veel thuis, de muren vlogen op een gegeven moment op mij af. Via een goede vriendin kwam ik op het pad van een energetisch therapeut.
in het begin was ik enorm sceptisch!
Is dit wel wat voor mij? hoe kan het mij helpen?

Dat heb ik mogen ervaren. De beste man (die ik vanwege privacy niet bij naam ga noemen) zei aan het eind van ons eerste gesprek dat er hier veel meer speelde dan alleen die grote brand van toen 5 jaar terug.

Wat heeft hij gelijk gehad! Er zat veel meer, dan alleen de brand. Bij andere psychologen kon ik de schijn ophouden dat het alleen die brand was. Dat dacht ik op dat moment ook zelf! Ik kon bij hem de schijn niet ophouden. En samen zijn we met het verleden aan de slag gegaan. De diagnose PTSS werd veranderd in CPTSS. Complexe Post Traumatische Stressstoornis.

Stap voor stap ging ik vooruit, soms 1 vooruit en 2 stappen terug. Ik heb donkere tijden gekend.
Soms zo donker dat de zon echt niet scheen. Niet alleen zwaar voor mij, maar ook zeker voor mijn gezin. In die anderhalf jaar ben ik weer gaan voelen, en mocht ik mezelf weer gaan ontdekken.
Wie ben ik nu? En wat voel ik nu? de verbinding tussen hoofd en hart was weg. Emoties had ik weinig. Door deze therapie is die verbinding weer gaan leven.

Die weg heb ik gelukkig niet alleen hoeven te gaan, naast mijn gezin, goede vrienden en een hele lieve therapeut mocht ik vertrouwen op God, dat het uiteindelijk goed zou komen.
Die weg heb ik moeten creëren, want ik was immers de enige die die weg kon gaan. Ik heb de weg leren creëren. En kijk er dankbaar op terug. Klinkt wellicht gek, maar de ervaring die ik heb, mag ik gebruiken om samen met anderen hun eigen weg te gaan creëren.

Raakt mijn verhaal je? Neem contact op! Je hoeft je eigen weg namelijk niet alleen te creëren. Er zijn genoeg mensen je kunnen begeleiden op een manier die bij je past. Ik heb het met energetische therapie en paardencoaching mogen doen. Heb ondertussen mijn passie en roeping gevonden in mijn eigen praktijk. Jij kan dat ook!

Workshops

info@staartenmanen.nl — Thu, 16 Feb 2023 13:26:01 GMT

Workshop

Soms maak je in je leven iets mee wat je leven op zijn grondvesten doet schudden.

Een moment waarop je even niet helder meer na kunnen denken.

Waar je soms letterlijk aan de grond genageld staat. Een gebeurtenis die je niet hebt zien aankomen. Die een enorme impact heeft op ons leven. Soms meteen, maar vaak pas na lange tijd.

Dat is trauma! De gebeurtenis op zichzelf kan van alles zijn. Een aanrijding, een operatie in het ziekenhuis, een overval, geweld in het algemeen, maar ook getuige zijn van een gebeurtenis.

De spanning van het trauma slaat zich op in je lijf. Je bent jezelf niet meer.

Heb je last van:

 Moeheid

 Lusteloos

 Snel geïrriteerd

 Een ‘kort lontje’ hebben

 Slapeloosheid

 Angst

 Jezelf schuldig voelen

 Niet meer bij je gevoel kunnen

 Heel emotioneel zijn

 Je niet begrepen voelen?

Herken je jezelf hierin? Samen met de paarden kan ik je helpen.

Met paarden?!

Paarden zijn hele sensitieve wezens. Zij observeren ons, net zoals ze dat doen bij hun kuddegenoten. Ze voelen ons haarfijn aan. Leven in het hier en nu. Ze denken niet na over gisteren, en morgen. Het nu is belangrijk. Jij en ik kunnen gebruik maken van deze prachtige eigenschappen. Paarden laten door gedrag ook zien wat er in het hier en nu speelt. Wat er onbewust met mensen mee loopt aan spanning.

Dat gedrag vertaal ik naar de mensenwereld. Ik leg uit, vraag door. Op die manier gaan we samen op ontdekkingstocht waar er spanning vast zit.

Coaching met paarden lijkt haast magisch te werken. Mensen ervaren dat paarden niet oordelen, ze kunnen ontspannen, en met veel meer rust in hun lijf de ruimte bij het paard weg gaan.

Wil je op een laagdrempelige manier ervaren wat paardencoaching voor jou kan betekenen?

Schrijf je dan in voor een workshop op 8 maart a.s!

Zo ben je verzekerd van een sessie, en kun je met anderen je ervaring delen.

De prijs van een workshop is 45 euro. Dit is inclusief, koffie of thee, wat lekkers, en een leuke presentje na de tijd om mee te nemen naar huis. (voor meer info zie de afbeelding)

Geef je op via de mail: info@staartenmanen.nl

via whatsapp: 06 27869441

of vul onderstaand contactformulier in:

Ik zou willen dat we konden kiezen welke herinneringen we ons herinneren

info@staartenmanen.nl — Wed, 25 Jan 2023 14:15:31 GMT

Mooie Spreuken, ik hou er wel van

Spreuken spreken mij altijd wel aan. Er zitten pareltjes tussen. Die soms beter verwoorden hoe je je voelt, of die je raken, dan je zelf kunt bedenken op dat moment.
Nu heb ik op mijn verjaardag vorige maand een scheurkalender gekregen met spreuken en tegeltjeswijsheden. Als een spreuk of tegeltjeswijsheid mee aanspreekt, wil ik graag jullie meenemen in mijn gedachtes hierover. En wat ik er zo mooi aan vind.

Nu ben ik mij zeer bewust, dat mijn Nederlands lang niet altijd foutloos is. En dat er in elke blog of tekst van mijn hand fouten zitten. Tuurlijk, ik kan ze elke keer na laten kijken. Maar dat is ook gewoon wie ik ben.
Ik ben niet perfect. Soms wil ik wel eens te snel. En lees ik een tekst niet over. Wellicht staat dat niet professioneel. Maar buiten dat ik hulpverlener ben, ben ik mens. Zo zullen er dus in mijn blogs en andere teksten heus fouten zitten. Die ik wellicht niet eens zie. Het maakt mijn teksten en blogs wel persoonlijk. Het is wie ik ben.

Zo weet ik zeker dat een ander ze niet zo snel zal kopiëren. ☺️

(overigens vind ik het wel fijn als mensen me erop attenderen dat er ergens een foutje in zit. Die mag je natuurlijk doorgeven via de mail.)

Genoeg over de typfouten en dergelijke.
Ik kwam bovenstaande spreuk tegen op de kalender. En vond hem erg toepasselijk. Want hebben we niet allemaal herinneringen die we ons eigenlijk liever niet herinneren?
Ik heb er een hoop. Van herinneringen die ik me liever niet herinner omdat ik stomme dingen heb gedaan, tot herinneringen aan gebeurtenissen waar ik zelf geen schuld aan heb, die me zijn overkomen. Of de omstandigheden waren niet anders.
Maar dat wil niet zeggen dat je geen last kunt hebben van zulke herinneringen.

En het gekke is, dat we ons allemaal enorm goed kunnen herinneren wanneer ons onrecht is aangedaan. Vraag een mens naar zijn herinneringen. De gebeurtenissen met een impact weten we maar al te goed.
Die kunnen natuurlijk positief zijn. Zoals mijn huwelijk met mijn allerliefste. De geboorte van onze kinderen, en zo kan ik wel even doorgaan.

De herinneringen die we ons niet willen herinneren zijn over het algemeen geen fijne herinneringen. Ik heb best een hoop trauma. Daar is geen goed of fout, en had ook niet allemaal voorkomen kunnen worden. Maar ze zijn wel gebeurd.

Om maar eens te beginnen met de eerste. Ik ben ooit als klein mensje veel te vroeg geboren. Toen ik geboren werd, was er nog niet zoveel kennis over de hechting tussen ouder en kind, zoals er nu wel is.
Aangezien ik veel te vroeg was, heb ik de eerste weken van mijn leven in de couveuse doorgebracht. En heeft mijn moeder me niet vastgehouden. Dat was toen een absolute no go.

Hierdoor heeft er geen goede hechting plaats gevonden in die eerste weken. Dat was niet omdat mijn moeder dat niet wilde. De omstandigheden waren zo. Uiteraard heb ik hier geen echter herinneringen aan. Tenminste, niet in mijn hoofd.

Mijn lijf heeft er wel herinneringen aan gehad. Spanning slaat zich op in het lijf. En reken maar dat er spanning in mijn lijf zat.
Tegenwoordig heet dit vroeg kinderlijk trauma. Zonder dat er ook maar iemand schuld had, is er trauma ontstaan.
De situatie was niet anders, en hadden ze me in het ziekenhuis niet op de neonatologie in de couveuse gelegd, had ik hier hoogstwaarschijnlijk niet eens gezeten. Wat ze hebben gedaan was op dat moment levensreddend!

Eenmaal uit de gevarenzone heb ik wel de moederliefde ervaren. Mijn mijn ouders op schoot gezeten.
Knuffels gehad. Gelukkig kan er op latere leeftijd ook een gezonde hechting plaats vinden. Alleen duurt dit een stuk langer, dan als het al vanaf de geboorte heeft plaats kunnen vinden.

Vanuit mijn ouders gezien:
Zij keken uit naar mijn geboorte. Helemaal onverwacht ben ik niet geboren. Ze hebben mijn moeder een klein beetje voorbereid.
Ze zijn op een rollercoaster gestapt. Hadden geen keus, of ze het wilden of niet. Gebeld worden dat je maar naar het ziekenhuis moet komen, omdat ze niet weten of je jongste dochter het redt... Dat doet wat met een mens.
Die herinnering waren ze liever kwijt. Nog regelmatig komt dat verhaal voorbij. En ik voel de lading die het heeft.

Met mij is het dubbel en dwars goedgekomen! Ik heb een ontzettend leuk leven! Dat mag zeker ook gezegd!

"Ik zou willen dat we konden kiezen welke herinneringen we ons konden herinneren"

Helaas kunnen we dat niet. Waar we wél voor kunnen kiezen is, of we wel of geen last houden van de herinnering. Met name die er op een herinnering zit. Dat klinkt vaag, en wellicht een beetje zweverig. Maar is het niet.
Of je met de herinneringen die je liever kwijt wilt, in plaats van ze weg te stoppen, ze aan durft te kijken.

De emotie die erop zit durft te voelen.

Ik heb het gedaan. De herinneringen die ik liever kwijt was aangekeken. Uiteindelijk de emoties die er op zaten los mogen laten.

Dat heeft mij enorm geholpen. Ondertussen ben ik zo ver, dat ik andere mensen er ook mee mag of kan helpen.

Heeft deze blog jou geraakt, wil je het erover hebben? Aarzel niet om contact op te nemen! Je bent van harte welkom!

ACTIE

info@staartenmanen.nl — Wed, 07 Dec 2022 14:11:37 GMT

Verjaardagsactie

**ACTIE**

Vandaag mag ik vieren dat ik een jaartje ouder en een hele hoop wijzer geworden ben.
Normaal gesproken ben ik niet zo van mijn eigen verjaardag vieren
Ik vind het aan de ene kant altijd erg gezellig, maar heb er een hekel aan om op mijn eigen verjaardag de hele tijd voor koffie en thee te zorgen. Terwijl de visite gezellig zit te kletsen.
Daarom hou ik het vaak klein. Tuurlijk de gasten van eten en drinken voorzien. Maar ook genieten van het bezoek. Tijd en ruimte te nemen voor ontmoeting.
Dat vind ik namelijk veel belangrijker dan de hoeveelheid mensen die langs komt. Ik voel me niet minder geliefd als er maar 3 mensen zouden komen, dan dat de hele woonkamer vol zit.

Alhoewel er nu wel meer plek is in de woonkamer dan vorig jaar. Toen zaten we midden in een verbouwing.

Maar genoeg over mijn verjaardag.
Omdat ik jarig ben heb ik een leuke actie bedacht al zeg ik het zelf.

Boek je een sessie paardencoaching in de periode 11 december tot en met 11 januari 2023, dan krijg je 25 procent korting op de eerste sessie. De sessie zelf mag buiten deze periode liggen. Maar moet wel tussen 11 december 2022 en 11 januari 2023 geboekt worden.

Ook is het mogelijk om hem als kadootje aan een ander weg te geven bijvoorbeeld.

Ook de kracht van paardencoaching bij trauma ervaren? Maak snel een afspraak.

Via whatsapp: 06-27869441

Via de mail: info@staartenmanen.nl

Voor meer info: www.staartenmanen.nl

Update

info@staartenmanen.nl — Mon, 21 Nov 2022 18:41:22 GMT

van alle activiteiten van de laatste periode

We hebben 9 november een open avond gehad. Een fijne groep van 5 mensen kwam op de open avond af. Het was erg fijn om weer zoiets te mogen organiseren. Ook heb ik in de Trots op gestaan.
Een mooie glossy voor de ondernemers in en rond Meppel. Het was een avontuur om mee te maken. Met een prachtig resultaat. Het hele artikel is online op mijn facebookpagina wel te lezen. Daar heb ik hem al eerder gepost.

Voor de open avond heb ik een folder ontwikkeld. Hier ging best een beetje tijd in zitten. Maar het resultaat mag er zijn al zeg ik het zelf. Ik heb met veel plezier aan de tekst geschreven. Een lief familielid en andere vrienden hebben feedback gegeven over de tekst. Nederlands is niet mijn sterkste kant. Ik heb andere kwaliteiten. ;-)

Sinds 4 november ben ik bezig met de opleiding Psychosociale Basiskennis. Dit is voor mij best een pittige opleiding. 1 keer in de 2 weken de hele dag online les. Daarnaast nog huiswerkvragen maken, een casus voorbereiden. Erg interessant. Maar tegelijkertijd droge en taaie stof.
Ik doe de opleiding in een half jaar. Dus het studietempo ligt best hoog. En kost een hoop tijd. Als ik deze opleiding met goed succes voltooi, is het weer een stapje verder in mijn professionalisering. Met de BsBK kan ik mij in de toekomst aansluiten bij een branchevereniging als ik dat zou willen bijvoorbeeld.

Tijdens de coachsessies zal je Tsjitske ook weer tegenkomen. Ik zette haar al weer af en toe in bij de sessies. Ik kan met haar lezen en schrijven. Ze blijft mijn favoriet om mee te werken. Echter tijdens de laatste maanden van de dracht, en toen Veridiana net geboren was, vond ik het belangrijk dat moeder en dochter vooral lekker in het land liepen. En mocht ik pony's van de manege gebruiken. Ondertussen heeft ze weer een box voor zich alleen. Veridiana is afgespeend, en woont samen met Joep. Het minipaardje van Stichting Ponyvisite.

Net zoals in veel huishoudens zijn wij ook weer druk bezig met Sinterklaas, en alle bijbehorende surprises die erbij horen.

Heel gezellig om met het gezin te knutselen. En iedereen weer geheimzinnig te zien doen. Om je lootje maar geheim te houden.

Ter afsluiting een prachtige foto van Tsjitske en Veridiana! gemaakt tijdens een fotoshoot bij ons op stal.

stress release

info@staartenmanen.nl — Fri, 30 Sep 2022 18:20:20 GMT

soms weet je niet wat je overkomt, als het je gebeurt.

Peter Levine heeft de methode Somatic experience ontwikkeld. En heeft er diverse boeken over geschreven. Erg interessant om te lezen, als het je interesseert. ;-)

Je hebt ook een methode die heet de body stress release. Dat is ook een manier om de spanning uit je lijf los te laten.
TRE is een andere methode die het trillen in je lijf op wil wekken. Om zo opgeslagen spanning af te voeren.

nu de praktijk, hoe kan het er in het dagelijks leven uit zien. Ik neem je mee in mijn verhaal.

Toen ik 1 van de cursussen van in de opleiding zat, werd ik onverwacht geconfronteerd met m'n eigen verleden.
Ik werd licht duizelig, en de drukte in de ruimte werd me op dat moment teveel. Ik liep naar buiten.
Ondertussen begon ik enorm te trillen. Ik kon niet meer normaal lopen. Mijn praten werd ook aangetast. Ik kwam bijna niet uit mijn woorden, en moest over elke zin 10 keer nadenken. In mijn hoofd had ik de zin al lang uitgesproken. Alleen ze kwamen er haperend en niet zuiver uit.

Mijn spraak werd wel snel beter, alleen dat rillen en trillen heeft wel een dag of 5 geduurd. Het was me al eens eerder overkomen, en dit zou ook niet de laatste keer zijn, dat het gebeurde.
Ondertussen heb ik er dus redelijke ervaring mee, en kijken ze bij mij hier thuis ook niet op als het weer eens gebeurd.
Als ik heel moe ben, wil mijn spraak namelijk ook wel eens wat minder zijn, en ga ik dingen door elkaar heen halen.

Mijn stressrelease kwam op dat moment uit het niets. Dat was best schrikken. Gelukkig had ik lieve mensen om me heen die me begeleiden op dat moment. Na de release ben ik wel een week ontzettend moe geweest. Ik kon in die moeheid wel ruimte in mijn lijf ervaren. Mijn spieren zaten niet meer zo vast, en ik kon me gewoon soepeler bewegen.

een stress release vind vaak plaats na een flinke schrikreactie, stressvolle situatie. Iemand heeft je ontzettend laten schrikken, of je bent ergens ontzettend van geschrokken. Auto ongelukken, van de trap af vallen, een operatie in het ziekenhuis, en vul zelf maar in. We kunnen allemaal wel wat bedenken.

We proberen die reactie van trillen van ons lijf te onder drukken. Want niks is vervelender dan ergens te staan trillen als een rietje. Toch wil ik je vragen om het gewoon eens te laten gebeuren. Je zult zien dat als je de trilling toestaat, en het niet onderdrukt. Het vaak met een minuut of 10 ook over is. Een golfbeweging, het bouwt zich op, komt over een top heen, en zwakt weer af. Zo kan je lijf de spanning die op dat moment gevoeld word, zich loslaten, en ontladen.

Paarden helpen ook bij het loslaten van spanning. Ze nemen spanning over, en zullen het onmiddellijk loslaten. Ook komen ze vaak steunen als jij een stress release hebt. Zo kan jij je richten op je zelf, met ondersteuning van de paarden. Je hoeft het niet alleen te doen. Ik zal je tijdens een stress release niet alleen laten, en waar nodig je ondersteunen. Je helpen herinneren dat het een golfbeweging is.

Weet je van harte welkom!

Leven met trauma

info@staartenmanen.nl — Fri, 02 Sep 2022 17:32:56 GMT

“Mensen met trauma kunnen niet meer functioneren. Zijn niet meer in staat om te functioneren.”

Is een vaak gehoorde uitspraak. Uit ervaring weet ik dat dat zeker niet het geval hoeft te zijn...
Ik heb de nodige dingen in mijn leven meegemaakt. Ondanks alles bleef ik functioneren. Ik ging niet in het donker zitten. Of kwam de deur niet meer uit. Ik trok me niet terug…

Ik deed het anders. Een overlevingsmechanisme, net zoals je huis niet meer uitkomen, en je steeds verder terugtrekken ook een overlevingsmechanisme is. (iedereen reageert anders op trauma.)

Mijn overlevingsmechanisme was een stuk minder opvallend. Ik functioneerde nog. Deed de dingen die van me gevraagd werden, en die ik uit gewoonte nog steeds deed.
Ik trok me dus niet fysiek terug. Wellicht hadden de mensen die me kenden iets door. Velen zullen het niet geweten hebben. Eerlijk is eerlijk, die kans kregen ze ook niet.
Ik bouwde in de loop van mijn leven een enorme muur om me heen. En sloot me dus niet fysiek op in huis, maar wel mentaal en emotioneel in m’n eigen lijf. Niemand kwam dichtbij. Ik werd een ijskonijn.
Als mensen probeerden te achterhalen wat er speelde, sloot ik me af. Ik heb een hoop mensen wijs kunnen maken dat het echt goed met mij ging. Dat er aan mij niks mankeerde. En alles lekker liep.
Voor de buitenwereld ging het ook allemaal lekker. We mochten 3 gezonde kinderen krijgen. Ons bedrijf (scheepvaartonderneming) liep goed. We zouden aan de wal gaan wonen gedeeltelijk. We reden een leuke auto. Geen ruzie in de familie, en vrienden om ons heen.
Dus: we mochten niet klagen. En toch...Ik zat niet lekker in mijn vel. Velen begrepen dat niet. Het ging ons toch voor de wind. Technisch gezien klopte dat ook. Het ging ons wel voor de wind. voor de buitenwereld zeker waar.
Alleen intern bij mij niet.
Ik begon klachten te ervaren die te vergelijken zijn met een burnout. Stress, ergens geen zin meer in hebben. Het liefst op bed blijven en vul ze maar aan. Dat deed ik niet. Want: jonge kinderen dat ging niet. En zo deed ik maar domweg gewoon door. Het werkte al jaren zo immers.

Echter kwamen deze klachten niet door een burnout. Online praten met een psycholoog werkte voor mij niet. Bij een psycholoog in de stoel ook niet. Met 10 gesprekken van mijn PTSS af zijn. Dat leek me een uitkomst! Kom maar door met die gesprekken. Na het 9 ^e gesprek zijn we maar gestopt. Het werkte voor mij niet.
Ik dacht dat het aan mij lag, dat er geen oplossing voor het probleem kwam.
Nu terugkijkend was er veel meer aan de hand en gebeurt, dan alleen die PTSS. Ben ik het alternatieve pad op gegaan. En bij een energetisch therapeut terecht gekomen. Daar hebben we eerst een jaar!! gewerkt aan het opbouwen van vertrouwen. Zodat ik iets meer durfde te vertellen dan dat het weer van die dag me niet aanstond, om het maar zo te zeggen.
Die muur om mij heen, werd minder dik. Een aantal mensen kan nu wel dichterbij komen. En weten wel als het even niet lekker loopt. Ik ben mijn trauma’s stuk voor stuk aan gaan kijken. Met EMDR gebeurtenissen een plek geven werkte bij mij niet, Ik werd hergetraumatiseerd daardoor.
En gaan integreren. Want de herinnering gaat immers niet weg. Alleen de lading kan er wel af.

Voor een aantal gebeurtenissen durf ik volmondig ja te zeggen op de vraag of ik ze heb kunnen integreren. Een aantal andere gebeurtenissen zijn nog onder constructie.

Voor traumaverwerking is niet altijd een quick fix mogelijk. De ene persoon is klaar met 10 gesprekken bij een psycholoog. Een ander doet er jaren over om trauma’s achter zich te laten, en lukt dat wellicht nooit helemaal.

Ik citeer graag Bessel vd Kolk traumaspecialist: "traumatherapie is maatwerk".

Is er iets in mijn verhaal waardoor je geraakt word? Voel je vrij om per whatsapp (06-27869441)of mail: info@staartenmanen.nl contact met me op te nemen.

vakantie? Best een uitdaging!

info@staartenmanen.nl — Mon, 18 Jul 2022 13:27:52 GMT

tenminste, dat is hoe ik het ervaar. Lees verder waarom ik dat zo vind. ;-)

Iedereen is altijd blij wanneer de zomervakantie weer zijn intrede doet. De kinderen zijn aan vakantie toe. Wij als ouders hebben het idee dat er nog van alles in die laatste periode gestopt moet worden. We doen er vaak zelf ook aan mee. Voor de zomer moet dit en dit en dit nog even klaar. Het huis moet schoon voor we op vakantie gaan. De was moet het liefst ook schoon en opgevouwen in de kast.

Niet voor niets heeft een grote groep mensen last van de 'vrijetijdsziekte'. Alle drukte die we onszelf opleggen met dingen die nog even moeten gebeuren, voor de zomervakantie, zorgt ervoor dat we op de toppen van ons kunnen lopen.

We vragen het uiterste van onszelf. Met als gevolg dat als de druk wegvalt, en we eindelijk vakantie hebben, we ziek worden.
Ons lichaam neemt dan dubbelop de tijd om weer op te laden. En zorgt er op die manier voor dat we rust MOETEN pakken.

Als ik naar mezelf kijk, doe ik net zo hard mee. Dit moet af, en dat moet nog even klaar. Tuurlijk, een aantal dingen kom je niet onderuit. Het is fijn als iemand de planten water geeft, en af en toe eens naar de post kijkt.

Ook voor Tsjitske en Veridiana zijn er dingen geregeld. Ik voer eigen voer, daar moest even voorraad voor komen. Iemand die ze af en toe even borstelt, en persoonlijke aandacht geeft, vind ik ook een fijn idee. Dat is allemaal top geregeld, dankzij hele lieve staleigenaren, en andere lieve mensen op stal.

Dat is al een zorg minder.

Nu kan ik de laatste jaren iets minder makkelijk prikkels verwerken als een ander. Dit ten gevolge van een auto ongeluk. Ik als hoofrolspeler in dit verhaal, en mijn man en kinderen hebben onze weg aardig gevonden.
Neemt niet weg dat de zomervakantie aan boord altijd wel een uitdaging is. Veel geluid, van motoren, ventilatoren, marifoons, telefoons, en ga zo maar door. Tel daar 3 kinderen bij op, die altijd vol verhalen zitten, en een hele lieve man. Dat is mijn uitdaging. En niet alles maar voor de zomervakantie klaar willen hebben.

Mijn oplossing: regelmatig even de ruimte verlaten, soms een paar oordopjes in, maar bovenal; tijdsmanagement. Het ene moment even iets voor mezelf doen, dan samen met de kinderen snoepjes maken, samen met Jan tijd doorbrengen. (dat staat natuurlijk op 1!) En dat zo af te wisselen gaat het ontzettend goed. Als het dan even niet wil, is Jan er die in de zomervakantie bij springt. Samen dingen doen, varen, maar ook in de omgeving kijken waar we op dat moment liggen. Als ik dit schrijf, zijn we onderweg naar Brandenburg in Duitsland. Niet zo gek ver van Magdeburg.

Dankzij de huidige technieken van mobiel internet kan ik aan boord allerlei nieuwe dingen doen. De komende tijd word de site aangepast. Ik bied ook kindercoaching aan, en teams zijn van harte welkom. Daar moeten teksten voor geschreven worden. Wat ik ontzettend leuk vind om te doen. Ook ga ik een online training volgen die ik ontzettend interessant vind.

Ik ben 29 augustus weer thuis, dan hoop ik weer heel veel leuke en mooie sessies te geven. Paardencoaching is namelijk een prachtig vak! Tot die tijd ben ik via Whatsapp en email gewoon te bereiken. Alleen kan het wat langer duren voor je antwoord terug krijgt. Bellen gaat wat lastiger in het buitenland met mijn abonnement.

Niet vergeten: 7 september van 19.00 - 21.00 uur organiseer ik een open avond. Je kan je er nu al voor opgeven. Dat mag via info@staartenmanen.nl , locatie is op Hoeve Beukers. deelname is gratis. Opgave wel verplicht. Zo heb ik inzicht hoeveel mensen er komen. Vol is vol.

uitgebreidere info volgt nog.

Voor nu: Een hele fijne vakantie! Geniet van elkaar, en van de tijd die je samen mag hebben.

Wij gaan een poosje genieten van dit uitzicht met wisselende landschappen.

een hoop gebeurd

info@staartenmanen.nl — Mon, 27 Jun 2022 13:45:42 GMT

Een hoop gebeurt...

Zoals de titel aangeeft, is er een hoop gebeurt de afgelopen weken. Als eerste was mijn laptop naar de maker. Zodoende kon ik een aantal weken mijn blogs niet posten op de site. En heb er uit mijn hoofd 2 of 3 alleen op LinkedIn en Facebook gezet.

Deze zijn te vinden op Facebook. Op de pagina van Coaching met Staart en Manen. Op LinkedIn heet de pagina hetzelfde.

De laptop werd vervangen door een nieuwe. Met deze hoop ik weer een aantal jaartjes vooruit te kunnen.

Ook mocht ik de afgelopen week de cursus Kindercoaching met Paarden afronden bij Caprilli. Ik heb een hoop nieuwe dingen geleerd. Die zowel bij kinderen als volwassenen ingezet kunnen worden.

Je bent van harte welkom voor kindercoaching. De pagina volgt in de komende weken. Over de kindercoaching. Hetzelfde geld voor een teamtraining. Deze cursus heb ik in Februari afgerond. Ook hiervan volgt er de komende weken een pagina met meer info.

Afgelopen zaterdag mocht ik bij Marc en Stijn, van de Stijn&Mark's Podcast, een podcast opnemen. Ik ben erg trots op het eindresultaat. Dankbaar voor de kans die ik kreeg om het mooie werk met de paarden te promoten.

En natuurlijk mijn eigen werk in het zonnetje te zetten. ;-)

https://open.spotify.com/episode/23LE29WjEurm16Ijmqfo4J?si=bf3f13cabb35414c

Naar aanleiding van de podcast organiseer ik een open avond. Het duurt nog wel even. Omdat de zomervakantie er tussen zit. Reserveer de datum alvast in je agenda: 13 September van 19 tot 21 uur.

Heb je belangstelling reserveer dan vast je plekje. Er is plek voor 15 mensen. En vol is vol!
reserveren kan door een mail te sturen naar info@staartenmanen.nl

Had ik maar anders gereageerd!

info@staartenmanen.nl — Sat, 30 Apr 2022 09:40:43 GMT

Ken je dat? Dat je in een situatie anders reageert als dat je eigenlijk zou willen? Je had iemand een dreun willen verkopen, of je had weg willen rennen. Maar in plaats daarvan bleef je staan. Aan de grond genageld. Bewegingsloos.

Sinds het verhaal van ‘the Voice’ met seksueel grensoverschrijdend gedrag naar buiten kwam, horen we veel vrouwen die te maken hebben gehad met grensoverschrijdend gedrag. Niet alleen bij ‘the Voice’. Ook bij politieke partijen en voetbal komen er veel berichten over grensoverschrijdend gedrag naar buiten.
De rode draad door al deze heftige ervaringen is het antwoord van de divers slachtoffers. Dat ze niet snappen dat het zomaar is gebeurt, ze hadden van alles willen doen. Weglopen, het gedrag een halt toe roepen. Tot de persoon in kwestie een klap verkopen. Echter gebeurde dat niet.
Ze verstarden. Of liever gezegd ‘bevriezen’. Deze reactie heb je niet voor het kiezen. Dat gebeurt volledig onbewust.

Ik wil proberen uit te leggen waarom je lijf zo reageert, en je er zelf geen bewuste keuze in hebt.

Deze beslissing word gemaakt door de amygdala, en de hersenstam. Een gedeelte van onze hersenen waar wij compleet geen invloed op hebben. Ook wel ons reptielenbrein genoemd.
Zij vergelijkt elke binnengekomen prikkel met eerdere herinneringen die opgeslagen zijn ergens anders in de hersenen. Als er fijne herinneringen aan de prikkel zijn, krijgen we een fijn en warmgevoel, en gebeurt er niet zo veel.

Echter als er een pijnprikkel word geregistreerd door de hersenen. Word je emotionele brein, en je rationele brein, een stuk minder actief, soms zelfs uitgeschakeld. Zo ga je reageren vanuit je instinct. (over wat er in de hersenen precies gebeurt, later in een nieuw blog, een uitgebreider verhaal)

Door dat instinct word er in een bedreigende situatie o.a cortisol en adrenaline aangemaakt. Beide zijn stresshormonen. Die zorgen dat de spieren in opperste staat van paraatheid worden gebracht. Je ademhaling gaat omhoog. Je hartslag gaat omhoog. Klaar om te gaan vechten of vluchten. Al deze spanning te gebruiken om je zelf in veiligheid te brengen.
Wanneer de hersenen registreren dat vechten of vluchten geen zin heeft. Komt het lijf in een soort van ‘bevriezingsstand’.

Je verstart, verstrakt, en laat het ogenschijnlijk zomaar gebeuren. Dit is absoluut geen bewuste keus. Als het gevaar geweken is, kom je uit de verstarring. Uit de ‘bevriezingsstand’.
Dan nemen je andere hersendelen, het emotionele brein, en het rationele brein het over. Je gaat de gebeurtenis analyseren. En je bent geschokt, dat je het ‘zomaar’ hebt laten gebeuren. Je word boos, en voelt je machteloos dat het is gebeurt. Je jezelf niet hebt verdedigd. Terwijl je er zelf geen enkele invloed op uitoefent.

Vaak na een heftige gebeurtenis begin je te trillen, en te shaken, je gaat huilen. Je moet vaak naar het toilet, ga je zweten, en zo meer van zulke lichamelijke sensaties.

Als mensen vinden wij daar wat van. Wie gaat er nu zitten huilen, trillen, shaken, veel plassen, zweten. Uit alle macht gaan we dat onderdrukken, dat is niet wat we willen…

Zo blijft de spanning van een gebeurtenis in je lijf zitten.
Om hier vanaf te komen, zul je terug moeten naar die pijnlijke herinnering. Niet om elk detail boven water te krijgen. Dat is niet nodig, en in sommige gevallen helemaal niet wenselijk. Dan gaat je brein namelijk zelf de gaten invullen.
In je eigen tempo, op een plek waar je jezelf veilig voelt, kan je de spanning in je lijf gaan ervaren. Steeds een stapje dichterbij komen. En de spanning die bij deze herinnering hoort stapje voor stapje af te voeren.

Te gaan durven voelen wat er je lijf gebeurt als we samen bij die die gebeurtenis stil staan. De kracht van paardencoaching is dat je het niet tot in detail hoef te vertellen. Het gaat om het durven voelen wat er in je lijf gebeurt. Wat de spanning van de gebeurtenis met je doet.
Dat zal niet in een keer gaan. Elk stukje spanning wat afgevoerd word, is echter een kleine of grotere stap dichterbij het integreren van de gebeurtenis.
Het verleden kunnen we niet overdoen. De gebeurtenissen kunnen we niet overdoen. Alleen de impact die het nu op je leven heeft, kunnen we wel veranderen. Samen met de paarden wil ik je die veilige omgeving bieden. Je bent van harte welkom!

Heb je naar aanleiding van dit blog vragen, of wil je jouw verhaal kwijt, voel je vrij om me te mailen, bellen of appen. Je krijgt altijd reactie van me terug.

Uit je comfortzone

info@staartenmanen.nl — Mon, 04 Apr 2022 07:57:28 GMT

Ik heb twee weken terug iets gedaan, wat niet mijn voorkeur heeft.

Flink uit m’n comfortzone om het maar zo te zeggen. Ik heb van de week een fotoshoot gedaan, binnen, zonder paarden. Met mooie kleren aan. Niet hoe ik er dagelijks bij loop als ik aan het werk ben, zeg maar. En op een plek waar ik me eigenlijk niet heel comfortabel voel. Namelijk voor de lens van een fotocamera. Ik vind het nooit erg om op foto’s te staan. Maar dan het liefst wel als ik aan het werk ben. Dan hoef ik me niet te focussen op de camera. En ben ik me er minder bewust van.

De fotograaf was ontzettend leuk, en deed haar best om mij op m’n gemak te stellen. De foto’s zijn zoals je kunt zien, erg leuk en mooi geworden, en weerspiegelen mij ook.
Echter sta ik niet graag op de voorgrond. Of liever gezegd stond…

Ik begin steeds meer te leren, dat ik er ook mag zijn. Dat het best goed doe op de voorgrond. Zo af en toe. En zeg nu zelf: de 2 ^e foto is een stuk mooier als de snel gemaakte selfie.

De cursus paardencoaching voor teams die ik afgelopen weken mocht volgen, werd dat ook duidelijk. In een oefening die we deden, liep ik in het midden. Dat voelde veilig en vertrouwd. Mensen voor me, die me de weg wezen. En mensen achter me die me op zouden vangen mocht het verkeerd gaan.
Echter op het laatst liep ik voorop. En moest ik richting, en tempo aangeven, ook vertrouwen op de groep achter me dat die wel zou volgen. Dat is ook ver uit mijn comfortzone dacht ik. Gek genoeg voelde dat eigenlijk ook niet gek, of verkeerd. Ik had niet de neiging om ergens achter te gaan lopen. Dit was ook goed zoals het was. Een stukje bewustwording naar mezelf toe.
Erg bijzonder om te ervaren.

Uit je comfortzone stappen is niet altijd leuk. Soms moet het, soms mag het. In mijn geval van de fotoshoot mag het. Want ik wilde tenslotte nieuwe foto’s van mezelf.
Soms moet het, omdat het echt niet langer gaat in een situatie. Wellicht heb je de keus nog, en kun je er voor kiezen om uit je comfortzone te stappen, en hulp te vragen. Ik hoop van harte dat je de stap dan ook durft te nemen, en uit je comfortzone durft te stappen.

Je bent van harte welkom!

Een foto die wel kleur heeft maar geen glans.

website@sitemodify.com (Website Editor) — Tue, 15 Mar 2022 20:06:46 GMT

Dit is Job. Job heeft een goed leven. Heeft wel wat vervelends meegemaakt, waar hij het niet over wil hebben. Hij veegt het onder het tafelkleed. Job zijn leven gaat verder. Hij doet er verder niks mee, en z’n omgeving heeft het er ook niet meer over. Eigenlijk vergeet Job het voorval een beetje.

Zo doet Job dat de volgende keren ook, als hij iets vervelends meemaakt.
De buitenwereld merkt er niets van dat Job zijn hoofd en zijn lijf steeds voller komt te zitten met onverwerkte gebeurtenissen.

Tot Job zoveel dingen die hij mee heeft gemaakt, onder het tafelkleed veegt, en het er niet meer over heeft. Dat er eigenlijk niet zoveel ruimte meer is. Want al die spanning heeft toch wel veel ruimte in Job zijn lijf ingenomen.

Job functioneert nog prima, want zoals de afbeelding laat zien, er kan nog heel veel meer bij, ondanks dat hij al veel gebeurtenissen heeft opgeslagen. Maar de glans is er een beetje af. Job kan wel genieten, ziet de blauwe lucht nog wel. Alleen de zon die alles laat stralen ziet hij niet meer.

De foto heeft nog wel zijn kleur, maar de glans is er door de jaren heen een beetje af. Paarden kunnen helpen om de glans terug te vinden. Net dat beetje glansmiddel zijn om het leven weer te laten stralen.

Paarden helpen ons door spanning af te voeren, en aan te wijzen waar de spanning zit. Als wij mensen geconfronteerd worden met ons eigen gedrag bij het paard, weten we vaak onmiddellijk waar het over gaat. Durven we de gebeurtenis die de spanning oproept te voelen, durven we die emotie toe te staan, dan zal de spanning afvloeien. Net als een golfbeweging. Die kan ongelofelijk intens zijn weet ik uit eigen ervaring.
Zo kan de glans stapje voor stapje terug komen op de foto van het leven.

Tsjitske, haar ‘collega’s’ en ik willen je daar dolgraag bij helpen, om stap voor stap de glans terug te vinden! Van harte welkom!

Wat is trauma?

info@staartenmanen.nl — Thu, 10 Mar 2022 13:22:17 GMT

Trauma klinkt zo zwaar, maar wat is het eigenlijk precies:

Niemand zal snel van zichzelf zeggen ik heb een trauma.
Bij het woord trauma leeft het idee dat je iets verschrikkelijks mee moet hebben gemaakt. Zoals vluchten uit de oorlog in Oekraïne, natuurgeweld, of een gijzeling zoals die recent plaatsvond in Amsterdam.
Als er gevraagd word: heb je wel eens iets meegemaakt dat je best heftig vond, wat een enorme impact heeft gehad? Klinkt het al heel anders.
De antwoorden op zo’n vraag zullen best uiteen lopen. Bijna iedereen maakt in zijn leven wel eens iets vervelends mee. Wat eigenlijk onder de noemer trauma valt.

Even een heel zwart/wit voorbeeld:
Er is een gezin met vader, moeder en 2 kinderen. Een puber van 15, en een kind van 5. Vader verheft makkelijk z’n stem, en schreeuwt vaak tegen de kinderen. De puber zal het niet leuk vinden. Maar kan wel redeneren: Papa schreeuwt wel maar bedoelt het niet zo. Haalt wellicht de schouders op. Heeft het er met vrienden over.
Nu het kind van 5. Dat is voor de de emotionele veiligheid afhankelijk van ouders. Heeft nog niet het vermogen om te bedenken: Papa bedoelt het niet zo verkeerd. Dit is zijn manier van doen. Kan het verhaal niet delen. Maar hoort het geschreeuw aan, voelt de dreiging, boosheid, frustratie, onmacht.

In bovenstaand verhaaltje zal de puber later zeggen: ja mijn vader schreeuwde weleens. Dat was vervelend, maar ik heb er geen last van. Waar de 5 jarige later zal zeggen: De situatie thuis was enorm bedreigend, papa was altijd boos.

Je ziet: als er 2 mensen dezelfde gebeurtenis meemaken, reageert iedereen op zijn eigen manier. Verwerkt zoiets ook op zijn eigen manier. Wat voor de een trauma is, is voor de ander een gebeurtenis die niet zo heel fijn was.

Vanuit mijn eigen leven kan ik zeggen: ja, ik heb ook last van trauma’s. Vanuit die beleving vind ik het ontzettend intrigerend en interessant wat er in het menselijk brein en lijf gebeurd als we een onaangename gebeurtenis meemaken. En wat nog belangrijker is: hoe kunnen we het een plekje geven? Zodat we zonder het te vergeten wel verder kunnen met ons leven. Het leven is veel te mooi om aan al die vervelende gebeurtenissen vast te moeten houden!

Later meer ��

Workshop Paardencoaching

info@staartenmanen.nl — Wed, 02 Mar 2022 22:10:32 GMT

Vrijdag 22 April 2022

Op vrijdag 22 april organiseer ik een workshop paardencoaching. Waar je op een laagdrempelige manier kan kennismaken met deze manier van coachen.

De workshop duurt van 9 tot 12. De koffie/thee en wat lekkers staan klaar.

De kosten zijn 50 euro per persoon.
Er kunnen maximaal 5 mensen deelnemen aan deze workshop.

Je kan je aanmelden op info@staartenmanen.nl of door een appje te sturen naar 06-27869441

Gecertificeerd

info@staartenmanen.nl — Wed, 16 Feb 2022 14:28:05 GMT

Eind december heb ik de cursus algemene coaching afgerond. Vanuit die opleiding was de opdracht: schrijf een reflectieverslag. Als die ik die met een voldoende zou afronden, zou ik officieus al paardencoach zijn.
Op mijn reflectieverslag heb ik een hele mooie terugkoppeling van de cursusleider gehad. Waar ik van onder de indruk was. Algemene coaching was in de pocket.
Maandag 14 februari heb ik samen met een aantal andere mensen ons certificaat gekregen. Ten teken dat we met succes onze opleiding algemene coaching hadden afgerond.

Omdat ik alle opleidingen voor basis paardencoach had afgerond, kreeg ik het certificaat voor Basis Paardencoach ook.
En last but not least. Ik heb vorig jaar de opleiding systemische coaching ook afgerond. Wat betekent dat ik nu officieel Systemisch Paardencoach ben. (Systemisch betekent in dit geval je familiesysteem, het systeem waarin je bent opgegroeid.)

Blij en dankbaar dat ik met hulp van familie en vrienden tot dit eindresultaat gekomen ben.
Dit is een stevige basis om te starten.

Ik ben nog lang niet uitgeleerd. In Maart rond ik de cursus paardencoaching voor Teams af. En in April begin ik aan de opleiding paardencoaching voor kinderen. Bij Caprilli zijn ze dus nog niet van me af. ��
Er staat nog een cursus Traumacoaching op de planning. En nog zoveel mooie opleidingen en cursussen te ontdekken. Je bent nooit uitgeleerd in dit vak.

Voor nu is het tijd om aan het werk te gaan! Veel mooie mensen te ontmoeten en ze een stukje samen te wandelen op hun levenspad.

Nu is het echt!

info@staartenmanen.nl — Tue, 08 Feb 2022 09:11:24 GMT

Eigen ondernemer zijn ben ik jarenlang geweest en nog steeds samen met Jan. Dan was hij toch voornamelijk de ondernemer. En uiteraard overlegden we alles samen. En beslisten we samen de dingen. Nu ik ‘aan de wal’ woon, komt het dagelijks bestuur meer neer op zijn schouders. De belangrijke beslissingen nemen we nog steeds samen. De kleine beslissingen maakt Jan vaak alleen.
En nu dan een eigen coachpraktijk. Dat vind ik aan de ene kant ontzettend mooi om te doen. Ik word er erg blij van! Sterker nog, ik vind dat ik het mooiste vak heb wat er bestaat.

Toch vind ik mezelf neerzetten als coach best een ding. Dit is namelijk best spannend. Voor mij voelt het alsof ik voor het eerst de wereld instap als eigen ondernemer. Zelf de strategie bepalen. Hoe maak ik mezelf bekend? Hoe ga ik mezelf in de markt zetten? Reclame maken? Zorgen dat mensen mij willen als coach?

Daar heb ik natuurlijk zo mijn ideeën over. En ja, een ander kan dat vast beter dan ik dat kan. Mezelf in de markt zetten is iets wat ik zal moeten leren. Ik heb er niet voor geleerd. Misschien heb ik op dat punt zelf wel hulp nodig.

En dat is niet iets om me voor te schamen. Iedereen heeft z’n eigen passie en vakgebied. Mezelf verkopen is niet mijn sterkste kant. Maar ik ga toch uit m’n comfortzone, en het gewoon doen! Als mensen niet weten dat ik, en mijn coaching praktijk bestaan, kan ik ook niet verwachten dat er mensen zijn die voor mij kiezen.

87c43662

Terugval

December

Ben jij Jenny?

De onaangename leegte

Vertragen

Nog steeds?!

Pittig en indrukwekkend

Dat is interessant!

Ik ben saai!

Foutje?! Bedankt!

Tsjitske is slimmer dan ik

Chatbot als therapeut?

Schuld en schaamte

Veiligheid in je zelf en bij anderen

Trauma als verdienmodel 2

Trauma als verdienmodel

Samen

Klik met je therapeut

Black Friday

Gesprek

Tijd is je beste vriend

Herfst, tijd van veranderingen

De systemische kijk

Maatwerk

"Ik weet het niet"

Niet alleen

Podcast aflevering

Waarom krijg je PTSS?

Veiligheid en vertrouwen

Durf jij oprecht contact te maken?

Shocktrauma nader uitgelegd

Soorten trauma uitgelegd

We delen onszelf op

trauma in Jip en Janneketaal

Vaderdag

De 7 levensgebieden deel 2

Wees een beetje lief voor jezelf

Kan je nog wel voelen?

Wat zorgt ervoor dat je doorgaat?

bewustwording

Je gezin

De zeven levensgebieden deel 1

Wat kan je nog wel?

Waar sta je nu?

Nee is ook een antwoord

Vergelijken?

Weerstand

Het verleden wis je niet uit

Ziektewinst

Wil je wel echt je toekomst veranderen?

Erkennen dat het je overkomen is

Je hebt de keuze

herschikken

Z de zomervakantie is de ideale tijd om mijn website eens te updaten

Overvallen worden door het leven

Een onverwacht afscheid

Sit with it

het lijkt zo simpel...

Frustratie

Een woord dat de afgelopen dagen de hoofdrol speelde bij ons thuis

Meditatie...

Dat is voor een hoop mensen, waaronder mezelf een vies woord.

als je geen weg kan vinden,

Creëer er dan één.

Workshops

Workshop ﻿

Ik zou willen dat we konden kiezen welke herinneringen we ons herinneren

Mooie Spreuken, ik hou er wel van

ACTIE

**Verjaardagsactie**

Update

van alle activiteiten van de laatste periode

stress release

soms weet je niet wat je overkomt, als het je gebeurt.

Leven met trauma

“Mensen met trauma kunnen niet meer functioneren. Zijn niet meer in staat om te functioneren.”

vakantie? Best een uitdaging!

tenminste, dat is hoe ik het ervaar. Lees verder waarom ik dat zo vind. ;-) ﻿

een hoop gebeurd

Workshop

Verjaardagsactie

tenminste, dat is hoe ik het ervaar. Lees verder waarom ik dat zo vind. ;-)