In de maand december moet er altijd van alles is mijn ervaring. Daar zitten leuke dingen tussen. Zoals sinterklaas vieren met familie. In de maand december ben ik ook jarig. Kerst en Oud en Nieuw. Op de diverse scholen moet er nog van alles op het laatste moment geregeld worden. In deze maand doe ik naast de dagelijkse bezigheden niet zoveel. Alle feestdagen in december vragen altijd genoeg tijd en energie. In de maand december zal je van mij ook geen nieuwe dingen verwachten. Omdat ik het een hele leuke en gezellige maand vind. Maar qua energiemanagement ook een hele pittige maand. Ik moet echt kijken aan waar ik mijn energie in steek. Want op is bij mij vaak echt op. Ik ken een hoop mensen voor wie deze donkere dagen extra moeilijk zijn. Waarin er enorme triggers zitten. Het samenzijn met anderen kan zoveel oude traumasporen raken. Waardoor je in de overleefstand komt. Dat kan er op vele manieren uit zien. Je dissocieert, gaat heel hard werken, houdt iedereen die je dierbaar is op afstand. Sluit je af. En zo kan de lijst oneindig zijn. Er kunnen er gevoelens van gemis zijn. Over hoe de feestdagen hadden kunnen zijn. Of hoe ze nooit geweest zijn. Ik deel in deze periode geen grote updates. Berichten die diep raken. Omdat ik merk dat ik zelf ook moeilijk kan zakken en verbinden met de diepte die er zeker wel is. Maar ga ik ook in een overleefstand tot op zekere hoogte om de maand door te komen. Tijdens het samen zijn met cliënten heb ik daar overigens geen last van. Dan kan ik wel alle rust pakken en bewaren. Ben ik er 100 procent voor hun. Hoe kom je deze periode van feest door? Als eerste: blijf trouw aan jezelf. Houdt rekening met je eigen grenzen. En vergeet ook vooral op deze dagen even momenten voor jezelf te pakken. Vergeet je da? Ga ze plannen. Maak het klein. En doe wat bij jou past. Als het mij te druk word, of ik raak overspoeld, ga ik even een rondje wandelen met onze hondjes. Wij vieren kerst met alleen ons gezin. Doen gezellige dingen. Maar maken er niet een heel mega groot feest van. Het ene jaar komen er wel wat mensen eten. Het andere jaar zijn we met alleen het gezin. Net waar op dat moment de behoefte ligt van mij en van de anderen uit ons gezin. We proberen met iedereen een beetje rekening te houden. Lukt het echt niet? Weet dan dat deze dagen ook voorbij gaan. Dat hou ik mezelf voor wanneer ik een dag heb, waarop het gewoon niet wil lopen. Of als ik even vast loop. Ik wil jullie allemaal ondanks alle uitdagingen die er zijn hele fijne feestdagen toewensen. En tot snel in Januari.

Jenny ging vaak de hond uitlaten van haar vriendinnetje. Thuis hadden ze geen hond meer. Nadat oude Neo ingeslapen werd, kwam er tot groot verdriet van Jenny geen hond meer. Gelukkig had haar beste vriendinnetje ook een hond. En daar was ze sowieso al vaak te vinden. Ze liep vaak een ‘rondje flat’. Dat was een leuk rondje wandelen wat je goed in een kwartiertje kon doen. En als je haast had, dan liep Jenny wat sneller, Of rende een stukje. Vond het hondje ook wel leuk. Onderin de flat waar Jenny altijd langs kwam, zwaaide altijd een man naar haar. Jenny zwaaide altijd vrolijk terug. Tot het haar opviel dat de man er altijd stond als ze het hondje uitliet. Ook wanneer ze een paar nachtjes bij haar vriendinnetje sliep. Stond de man altijd te zwaaien als Jenny het hondje uitliet. Ze begon het huis van haar vriendinnetje een beetje te mijden. Het was helemaal niet zo aantrekkelijk meer om het hondje uit te laten. Het viel de moeder van dat vriendinnetje ook op dat Jenny niet zo vaak meer kwam. Jenny legde haar uit van die man die altijd stond te zwaaien. Dat ze dat niet zo fijn meer vond. Het was niks bijzonders, zei de moeder. Hij had geen kwaad in de zin, en wilde alleen maar zwaaien. Jenny zette haar akelige gevoel opzij. En liep als vanouds een rondje flat met het hondje van haar beste vriendin. En jahoor. De man stond weer buiten te zwaaien. Nu kwamen er zelfs handkusjes bij. Jenny werd er ongemakkelijk van. Maar ze besloot haar gevoel te negeren. Te zwaaien en door te lopen. Op een avond fietste Jenny naar het huis van haar beste vriendin. De man uit de flat kwam haar snel achterop fietsen. Jenny’s hart klopte als een bezetene. Hij kwam vlak achter haar fietsen. En riep zachtjes: “schatje, lieverd, ik wil je.” Hij kwam vlak naast haar fietsen. Jenny kon geen kant meer op. Hij trok haar van de fiets de bossen in. Jenny schreeuwde, schopte en sloeg. Deed alles om die man van haar af te krijgen. Op dat moment kwam er iemand het huis uit. De man liet Jenny los, sprong op zijn fiets en fietste het donker in. Jenny in totale verslagenheid achterlatend… Het gevoel wat zo’n verhaal oproept, zullen vele vrouwen en zeker ook vele mannen herkennen. Dat iemand op deze manier over al je grenzen heen gaat. Je persoonlijke grenzen. Je lijfelijke grenzen. Beschadigd tot in het diepst van je zijn. Wanneer iemand ongevraagd aan je zit, laat sporen na. Seksueel geweld kent vele vormen. En hoewel dit verhaal zich buiten de deur afspeelt, vind het heel vaak plaats achter een gesloten voordeur. Herken je dit gevoel? Dat gevoel wat onder je huid gaat zitten? Altijd achterom kijken of er niemand loopt? Niet alleen in het donker over straat durven? Het lastig vinden om in iemands nabijheid te komen. Wat als? Uberhaupt mannen niet meer vertrouwen? Ik wel. Ik was Jenny. Met lichaamsgerichte traumatherapie heb ik geleerd om te voelen wat ik heel lang weg heb gestopt. Stap voor stap het trauma helen. Dat wat ooit een ander voor mij heeft betekend. Wil ik nu voor jou betekenen. Samen met de paarden dat trauma aan gaan kijken. Vanuit vertrouwen. Stap voor stap op het tempo wat je lichaam aangeeft.